Reisverhalen & Avonturen

Robbe is 2 Jaar

2010-11-01T14:40:00.000+01:00

Nieuw avontuur: Arthur

2010-09-28T14:08:00.003+02:00

Halokes,

Na ons eerste avontuur met Robbe, besloten we te gaan voor een vriendje voor onze kadé. Het is een Arthur geworden en je kan hem bezoeken via zijn website op:

arthur.hufkens.net

Op onze Flickr site kan je hem van zijn beste kant bewonderen. Je kan alle Arthur foto's hier bekijken.

Tot de volgende reis,
Alain, An, Robbe en Arthur

In de serre van Opa

2010-08-06T23:14:00.003+02:00

In grandpa's greenhouse, originally uploaded by An en Alain.

Mallorca part 2

2010-06-30T22:07:00.003+02:00

Ola, we zijn terug! Het zit er weer op, we hebben genoeg de luie strand toerist uitgehangen. Alhoewel we de laatste dagen ook iets actief (go-car en fietsen) hebben gedaan. Veel avonturen hebben we dan ook niet meer beleefd, behalve elke dag de trip naar het strand met daarna de verplichte siesta. Daarna de verplichte namiddag duik in het zwembad. 's Avonds dan vroeg gaan eten en nog wat naar de voetbal kijken (met Duitse commentaar!). En daartussen mogelijk nog een tripke naar de speeltuin en/of de draaimolen, als hij werkte.

Dus zonder teveel woorden vuil te maken, hier nog een paar foto's die bewijzen dat we ook wat van cultuur hebben gedaan. Al was het maar heel even ;)

Of bekijk hieronder het "korte" (minder dan 3 minuten) filmpje van onze plezantste momenten in Mallorca:

The End! Groetjes van Alain, An, Robbe en El Numero Dos

Chorizooo!

2010-06-28T22:01:00.004+02:00

Robbe in Njam, Njam, originally uploaded by An en Alain.

Robbe in de put

2010-06-27T13:46:00.007+02:00

Robbe in de put, originally uploaded by An en Alain.

Mallorca part 1

2010-06-21T22:26:00.003+02:00

Even een klein berichtje uit Mallorca. De eerste dagen hier zijn zeer goed gepasseerd. Te beginnen met Robbe's eerste vlucht, die goed is meegevallen. Zoals je kan zien op de foto heeft onze held bijna de hele vlucht geslapen. Hij is heel flink geweest en hopelijk is het op de terugweg van hetzelfde.

Aangekomen in het Hotel (technisch gezien Aparthotel) bleek ook de kamer dik in orde te zijn. Klein maar zeer gezellig en Robbe voelde zich meteen thuis. Het uitzicht is ook fantastisch, en 's avonds een boekje lezen met het geluid van de zee op de achtergrond is mooi meegenomen.

Zondag was het weer wat minder en hebben we dan maar een bezoekje gebracht aan het Aquarium waar Robbe menig waw-kreetjes heeft geslaakt. De haaien en schildpadden waren dan ook indrukwekkend, en dan mogen we ook de papegaaien op het einde niet vergeten natuurlijk. Ook het piratenschip was een groot success. 's Avonds hebben we dan de draaimolen uitgeprobeerd, en ik heb zo'n vermoeden dat we dat nog eens gaan doen.

De volgende ochtend was het opgeklaard en hebben we wat gespeeld op het strand, maar de zee is toch niet zo een groot success. Uit het zwembad daarentegen, was meneer niet uit te krijgen. Na een lange siesta, hebben we dan nog wat op het strand gespeeld. En de avond hebben we dan maar afgerond met een grote portie paella die we tussen alle pizza- en bratwursten tenten uiteindelijk hebben gevonden.

En terwijl ik dit schrijf denk ik dat Spanje gewonnen heeft aan de locale vuvuzela's te horen.

Hasta la vista!

Papa is Cool!

2010-06-13T20:59:00.007+02:00

Papa is Cool!, originally uploaded by An en Alain.

Vandaag was het vaderdag, en de meisjes van de crèche hebben een hele mooie kaart gemaakt samen met Robbe. Dit was de coole foto die op de kaart stond.

Papa is trots!

Dit jaar wordt het: Mallorca!

2010-06-13T00:38:00.006+02:00

Eindelijk is het dan bijna zover. Zaterdag vertrekken we naar Mallorca om te genieten van een luie vakantie. Robbe is zeker al klaar voor het water en zand. Als je ons te hard zou missen kan je gedurende de dag eens via deze 2 webcams een kijkje nemen en zou je ons kunnen zien zitten ;)

Updates over onze avonturen kan je hier uiteraard volgen.
Wordt vervolgd...

Firenze, de zee en de mooie zonsondergangen

2009-09-06T10:02:00.005+02:00

Het zit er weer bijna op. Vanavond is het ons laatste avondmaal en dan is het terug richting België. We gaan deze keer toch maar de kortste weg naar huis nemen (de schnitzel hebben we al gehad) en via Zwitserland en Frankrijk terugkomen met een tussenstopje in Basel. Hopelijk valt dit beter mee, so let's keep our fingers crossed.

Voor de rest hebben we de laatste dagen vooral gerelaxed, boekskes gelezen en veel activiteiten met Robbe gedaan. Hij moet al zoveel in de auto zitten dus verdient hij ook speeltijd om zich volledig te kunnen uitleven. Robbe is zot van het zwembad, zodus de vele foto's van Robbe in het zwembad. Gisteren hebben we een uitstapje gemaakt naar de zee. De eerste kennismaking met de golven was geen groot succes, maar dat kan eraan gelegen hebben dat het nogal een wilde zee was en de rode vlag uithing, dus zwemmen zat er niet in. Dan hebben we maar torentjes gebouwd in het zand, die Robbe daarna met veel plezier kon afbreken. Het zand was een groter succes dan de zee. Na een lange strandwandeling zijn we dan maar richting ons huizeke gereden (deze keer op de half de tijd van de heenrit, damn you GPS again!) en hebben we nog een zonsondergang plons gemaakt in het zwembad, zaalig.

We hebben natuurlijk ook nog een uitstapje gemaakt naar Firenze waar we wat rondgewandeld hebben ronde de Duomi di Firenze en op de Ponte Vecchio en natuurlijk het verplichte ijsje gegeten. Allemaal zeer mooi, maar nogal redelijk veel volk en Robbe interesseerde zich alleen maar in de schone madammen die naar hem teruglachten. Jaja, onze "Roberto" zoals hij hier gekend is, is nen echte womanizer. Voor de rit naar huis heeft Robbe nog wat kunnen spelen in een speeltuin, maar meneer had meer oog voor het meisje op de schommel lags hem dan zelf te schommelen.

Dit was het laatste bericht vanuit Toscane. Het is goed geweest: mooi huisje, geweldig zwembad, lekker eten (waarvan veel zelf gekookt), goed weer, en super uitzicht met prachtige zonsondergangen.

Ciao,
Alain, An en Roberto

Iano, San Gimignano, Pisa en Vespa's

2009-09-01T21:52:00.008+02:00

Yep er is internet in Toscane en ook nog een behoorlijke verbinding. En dat op een zomerse avond op ons gezellig terraske met zicht op het golvende landschap van Toscane. Tot nu toe hebben we een aantal hoogtepunten en ook wel een paar dieptepunten gehad, maar die zijn hopelijk achter de rug ;)

De reis naar hier was lang, niet zozeer in kilometers maar vooral in tijd. De Duitsers hadden blijkbaar beslist om tussen België en Oostenrijk om de 5km te gaan werken aan de weg. Misschien overdrijf ik wel een beetje, maar zo leek het wel. Uiteindelijk zijn wel dan rond een uur of zeven aangekomen in Innsburck waar we een goed hotel hadden en konden genieten van een superlekkere Wiener Schnitzel. Voldaan en redelijk uitgeput van de reis, zijn we dan maar vroeg in ons beddeke gekropen.

De volgende dag hadden we nog een dikke 500km voor de boeg, maar we hadden blijkbaar geen rekening gehouden met die massa Duitsers die besloten naar het Garda meer te gaan. Dit was wel de ergste "accordion-file" van mijn leven. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben er bijna even lang over gedaan als dag één, maar we zijn er uiteindelijk wel geraakt. Het appartement is mooi en gezellig alleen zijn de buren (Hollanders jawel) een beetje te luid aan het zagen op hun terras, maar ja nu liggen ze in bed en kan ik het zwembad in de verte horen tussen het zingen van de krekels door. Voor de rest is het hier prachtig, goed eten, een proper zwembad dat Robbe (hier in Italië heet hij Roberto) zeer kan appreciëren. Hij spettert er op los.

Gisteren hebben we een uitstapje gemaakt naar San Gimignano waar we lekker hebben gegeten en de dag afgesloten hebben met een gelati. Zeer toeristisch maar mooi en gezellig stadje. Vandaag hebben we een uitstap genaakt naar Pisa en deze gecombineerd met een bezoekje aan het Piaggio Museum. Het museum is gratis maar als bezitter van een Vespa PX kon ik dit niet links laten liggen. Er stonden een paar mooie exemplaren. Dan zijn we verder gereden richting Pisa voor den Toren. Pisa is zeer toeristisch maar het stadje zelf is wel gezellig om te wandelen alleen moet je wel opletten waar je met de auto rijdt. Na wat smalle steegjes (damn you GPS!) voor en achteruit zijn we uiteindelijk uit Pisa geraakt.

's Avonds nog even in het zwembad gedoken en lekker gekookt en nu zit ik te genieten van de rust en stilte op het terras.

Tot de volgende,
Alain

Toscane, we komen eraan

2009-07-20T11:22:00.007+02:00

Het staat vast, we gaan eind augustus genieten in la bella Italia. Voor Robbe zal het zijn tweede verre reis zijn, en hopelijk kan hij zich spetterend amuseren in het zwembad. Papa en mama hopen te kunnen genieten van de plaatselijke culinaire specialiteten. Als alles goed gaan we naar een Toscaanse "boerderij" die ongebouwd is naar een vakantie park. Meer info kan je hier vinden: www.tuscany-farmholiday.com. Het ziet er alvast goed uit ;)

Tot binnenkort vanuit Italië,
Alain, An en Robbe

Nieuw avontuur: Robbe

2008-11-12T17:23:00.012+01:00

Halokes,

Na onze avonturen in Canada waar Robbe er al bij was en ons veel geluk heeft gebracht bij het spotten van wilde dieren, is hij dan uiteindelijk geboren. Het volgende jaar zal dan ook vooral in teken van hem staan en zullen de verre reizen even op pause staan tot hij oud genoeg is om mee op safari te gaan. Tot dan kan je Robbe helpen om de diertjes op de wereldbol te zetten op zijn geboorte site:

robbe.hufkens.net

Op onze Flickr site kan je hem van zijn beste kant bewonderen. Je kan alle Robbe foto's hier bekijken.

Tot de volgende reis,

Alain, An en Robbe

Canada: de reisroute

2008-07-15T19:47:00.006+02:00

Howdi folks,

We zijn ondertussen al een tijdje thuis en volop bezig aan den album (allez An dan toch). Ik heb ondertussen ook de blogposts verrijkt met een paar fotokes, dus ik hoop dat ge nu al een beter beeld kunt vormen over de prachtige reis die we achter de rug hebben.

Hieronder vind je een kaartje van onze reisroute, zodat je kan volgen waar we overal geweest zijn.

De groeten en nu op naar oktober voor het volgende avontuur!
Alain

L'orignal c'est génial

2008-06-30T19:13:00.003+02:00

We zitten ondertussen al in Montréal. We hebben na onze slapeloze nacht in Forillon in Saint Anne-les-Monts een B&B gevonden met een vrouw die in een overstaanbaar Frans ons probeerde vanalles duidelijk te maken en alles wat wij wouden was slapen. De festiviteiten van die avond voor de feestdag van Québec hebben we aan ons voorbij laten gaan.

De volgende morgen zijn we richting het volgende park gereden: le Parc de Gaspési. Als we al onder de indruk waren van de vorige parken was dit wel de "icing on the cake". Het weer was prachtig en we begaven ons richting camping en juist voordat we de camping binnenreden werden we verwelkomd door een echte orignal (een moose dus, of ook wel in het Nederlands een eland). Deze bleef gewillig poseren voor de foto. Na het inchecken kwamen we dezelfde opnieuw tegen op weg naar onze camping plaats. Nog beter licht en midden in het groen, beter kunt ge het niet hebben dachten we toen nog.

Na onze tentje uitgeworpen te hebben, zijn we een meer gaan bevaren met een Canadese cano. Het weer was die dag prachtig en dus hebben we een paar uurkes rustig rondgepeddeld, wat een fijne afwisseling was na al het wandelen en auto rijden. De enige moose die we daar tegenkwamen lag daar al een tijdje te liggen aan het geraamte te zien. Daarna hebben we nog een kleine klim gedaan naar een viewpoint. Op de terugweg zat er een bever aan zijn huisje.

's Avonds hebben we het advies van de vriendelijke man aan de inkom gevolgt en zijn we naar een observatietoren gereden waar we zeker moose zouden moeten zien. De weg naar ernaartoe was een grindweg midden door het reservaat, en ineens zagen we een zwarte schim wegsprinten in het bos. Het kon geen moose zijn, dus welk ander dier kon het dan zijn? Iets laten zagen we opnieuw iets zwart in het midden van de weg en wat bleek: in de verte liep een zwarte beer op de weg. Zo snel dat hij er was, zo snel was hij weer weg, maar we hebben het niet gedroomd. In de observatietoren waren we niet alleen. Een ander (ouder) moose-spotter koppel zat er al voor ons. In de verte aan de andere kant van het grote meer zagen we een paar mooses en ook voor het eerst een moeder met baby moose'je. Het was een zeer geslaagde dag met veel wildlife en perfect zonnig weer.

Na een ietwat betere nacht in de tent, zijn we dan zééééér vroeg (6:00 AM) opgestaan om te gaan ontbijten op een wandeling waar veel kans is om mooses te zien. Aangezien we al zoveel geluk hebben gehad gingen we er zonder veel verwachtingen naartoe. Gepakt met muffins, brood en Nutella gingen we op weg. Alweer waren de goden ons goed gezind en kregen we van ver en zeer kortbij een aantal elanden te zien. We hebben ons ontbijt genomen langs een moeder en baby, die al bij al zeer op hun gemak stonden te grazen terwijl wij onze boterhammekes met choco aan het eten waren op zo'n 20 meter afstand. Het was een zeer prachtige wandeling met veel te zien. Nog in de wolken van wat we hadden gezien hebben we nog een korte wandeling gemaakt naar een meer. Toen begon het te regenen en zijn we dan maar vertrokken op weg naar Tadoussac. Het weer was weeral omgeslagen en daarom moesten we ook onze planning wijzigen. De ferry naar de overkant bleek die avond niet meer te varen wegens onbekende redenen. Om de avond dan nog nuttig door te brengen hebben we nog een avond-picknik gedaan in het Parc du Bic. Daar zit normaal een grote stekelvarken populatie maar die hebben zich dan zeer goed verstopt. Maar er was wel een drive-in hert dat zich maar al te graag liet fotograferen door de toeristen vanuit de auto.

De volgende morgen waren we van plan de ferry te nemen, en moesten we daar nogal redelijk op voorhand aanwezig zijn. Na twee uur wachten bleek de ferry weeral niet uit te varen. Dus so long Tadoussac, en door naar Québec dan maar, waar we op zoek gingen naar de Apple Store voor de MacBook. Spijtig genoeg was mijn voorbereiding nogal slordig en bleek de Apple Store in Monréal te liggen en niet in Québec City. Dus dan toch maar naar alternatieven gezicht en voila, deze blogpost wordt nu geschreven op een gloednieuwe MacBook. Mission accomplished. 's Avonds hebben we nog een gezellig hotelleke gevonden en een goede pizza en pasta gegeten. Québec is voor de rest wel de moeite na al dat natuurgeweld.

Goed uitgeslapen en na een goed ontbijt hebben we dan de voorbeeldige toerist uitgehangen en zijn we de citadel gaan bezoeken. Na de wissel van de wacht, hebben we mooi de gids gevolgd en een toerke gedaan. Daarna hebben we ons op de souvenierwinkels gestort. De volgende dag in Québec regende het zo hard dat we richting Montréal via de Chute Montmorency (een waterval hoger dan die van de Niagara) vertrokken zijn. De waterval was hoog en nat. In Montréal aangekomen was het ineens weeral zomer. 32,5 graden was het toen we op zoek gingen naar een B&B. Lang hebben we niet moeten zoeken en daarna zijn we maar de stad ingegaan om lekker Indisch te eten. An kreeg zijn in Indisch na al de Indiërs te zien aan de watervallen denk ik. Soit, nu zitten we op een terraske te genieten en eindelijk geraak ik met mijne MacBook op het internet. Hopelijk is het weer ook zo goed in België.

Tot binnenkort,
de 3 musketiers

Gaspésie, oui, oui

2008-06-24T19:44:00.003+02:00

An deze keer met wat waarschijnlijk een minder lange blog gaat worden, vermits we deze keer sneller een computer hebben gevonden. Ondertussen hebben we New Brunswick achter ons gelaten en zijn we in Quebec aan het rondtoeren. We worden vanaf nu ook officieel verondersteld ons wat in het Frans (of wat hier voor Frans moet doorgaan) te behelpen - het is wat wennen want dat accent hier is echt wel bizar met momenten.

Soit, na de vorige post zijn we dus Gapésie binnengereden (een schiereiland - presque- îsle blijkbaar in het Frans) en daar zijn we nog altijd. Zondag hadden we een beetje een hang-dag en zijn we tot in Percé geraakt - waar de "gepiercte rots" zich af en toe tussen de mistflarden aan ons vertoonde. Niet getreurd, in Percé zijn andere bezigheden voorhanden om hang-toeristen te entertainen - en daar hebben we ons dan ook volledig op gestort. Foto's van de decadente vismaaltijd inclusief volledige kreeft (als ge ergens voor gaat kunt ge het beter direct goed doen he) volgen.

De volgende dag (gisteren dus eigenlijk) zijn we het National Park van Forillon op het puntje van Gapésie binnengereden. Om ons schaamtegevoel van de braspartij van de avond ervoor wat weg te werken hebben we flink gewandeld (meer dan 14 km!) - 's morgens hebben we een berg(je) beklommen met prachtig uitzicht achteraf en in de namiddag zijn we tot op het puntje van het presque-îsle gewandeld. Daar hebben we een presque-ours ervaring gehad (lees de beer was net weg voordat we daar waren). Niet getreurd, op de terugweg hebben we een echt nog levend stekelvarken gezien! (we blijven enthousiast nietwaar). Uitgeput hebben we ons tentje nog eens uitgegooid en zelfs een waske gedaan. De zonsondergang die we daarna wouden gaan bekijken was zonder zon, maar met zeehond en walvis. Ik dacht dat ik heel de nacht zou doorslapen als een (stekel)varken - maar een onweer besliste daar anders over. Soit, beetje moe dus ondertussen en straks gaan we ons in een zachter bedje leggen op weg naar het volgende park.

Tot de volgende
An, Alain en gevolg

2000 km en 200 muggenbeten later

2008-06-21T22:49:00.018+02:00

Ok, dit wordt een serieus verhaalke want het vinden van een computer met internet na 6 uur 's avonds blijkt hier moeilijker te zijn dan het spotten van wildlife.

Na de vorige post hebben we de eerste keer ons 20 seconds tentje uitgesmeten in een national park. De view was prachtig en als je goed keek kon je af en toe een walvis zien bovenkomen. Het was wel een beetje frisjes maar we hebben de eerste nacht in de tent goed overleefd. Die avond hebben we ook onze eerste wandeling gedaan uitkijkend naar moose en beren, maar niks gezien buiten een slangetje en een pad.

De volgende dag hebben we een kleine wandeling gemaakt waar we een paar mooie plantjes hebben gezien, en de eerste tekenen van de aanwezigheid van de moose. Een paar verse sporen en uitwerpselen. Daarna hebben we met een zodiac bootje gaan whale-watchen. Het waren wel niet de grote walvissen maar we hebben er wel degelijk vele gezien waaronder de pilot whale en de minky whale. Daarna zijn we verder gereden naar het noordelijkste punt naar een zeer mooie camping met weeral uitzicht op de walvissen. Die dag heb ik mij laten gaan in het kreeften festijn ('s middags een lobster-burger en 's avonds een pastatje met een halve kreeft erop).

De volgende dag zijn we vroeg opgestaan en deze keer had de ochtend wandeling meer succes. Terwijl we onze boterhammen met spam en cheddar aan het eten waren spotte ik toch niet ineens een moose aan de overkant van de vijver. Hij (of zij) bewoog niet veel maar ze staat wel op de foto. Vol goede moed trokken we dan verder richting New Brunswick met nog een paar stopjes onderweg waar deze keer An haar arendsoog de Zeearend (bald eagle) zag. Dankzij de 15x zoom hebben we hem ook wel op de gevoelige plaat kunnen vastleggen. Het is een prachtige vogel als hij zijn vleugels spreidt. Daarna zijn we nog naar de "flower-pot" rocks gaan kijken. Al bij al een zeer productieve dag.

De dag erna hebben we in Fundy National Park nog een paar wandelingen gedaan, waarna we richting Kouchibougiac (of zoiets) National Park zijn gereden. We hebben onze tent voor de tweede maal opgezet op een grote kamping die we bijna voor ons alleen hadden. 's Avonds een romantische wandeling op het strand en daarna snel de tent in om aan de muggen te ontvluchten.

De volgende morgen zijn we vol moed aan onze vroege ochtend wandeling begonnen, maar hier kwam snel een eind aan het plezier. We werden langs alle kanten aangevallen door agressieve muggen en we hadden nog geen anti-muggenmelk gekocht. Om aan de muggen te ontsnappen zijn we dan maar een fietstochtje gaan doen. Gelukkig fietsten we snel genoeg om de muggen voor te blijven. Daarna zijn we toch maar anti-muggenmelk gaan kopen, maar het kwaad was al geschied. Itchy en Scratchy zetten hun tocht verder richting Mount Carlton Provincial Park. De weg naar daar was 137 km lang zonder enig teken van leven, behalve dan de moose die ineens in het midden van de weg stond. Hij was weg voor we het helemaal door hadden, maar we hebben nog een blurry foto.

's Avonds hebben we nog hard gezocht naar een computer maar weeral niks. We hebben de nacht doorgebracht in een Bed & Breakfast met de tot nu toe vriendelijkste mensen van Canada (en iedereen is hier vriendelijk). Na onze "goodbye-hug" zijn we dan weer vertrokken ricthing het park. Met weeral volle moed begonnen we aan de beklimming van een berg, maar toen begon het een beetje te hard te regenen en zijn we maar teruggekeerd want de rotsen waren redelijk glad en het werd een beetje te gevaarlijk.

Nu zijn we in Cambellton waar we ne computer hebben gevonden (haleluia) en zodadelijk hopelijk ook een plaatsje om te slapen. Allez, het was al zeer plezant tot nu toe. Vele kilometers met onze auto maar gelukkig hebben we de iPod voor ons gezelschap te houden.

Groetjes,
Itchy (Alain), Scratchy (An) en de kleine

Nieuws uit Canada

2008-06-16T19:35:00.005+02:00

Eerste berichtje uit Cheticamp, Nova Scotia. We (inclusief tent) zijn dus hier geraakt, en hebben gisteren onze auto opgepikt. Onder het motto "bompa vakantie-deluxe" hebben we nen upgrade of 2 gekregen en toeren nu dus rond met iets wat hier ne ford fusion noemt, maar thuis al bij de grotere wagens gerekend zou worden (airco, cruise control, leren zetels, ne spoiler, you name it, we 've got it! Alleen nog proberen uit te vissen of er toch niet ergens ne GPS verborgen zit tussen alle anders snufjes). Van ons voituur dus geen klagen, van de rest eigenlijk ook niet. Het zou hier wat warmer mogen zijn (max zo' n 16 graden hier) en om de locals even gelijk te geven "wat is de benzine hier toch duur" (in vergelijking met thuis valt het nog mee, maar hier blijkbaar het gespreksonderwerp).

Wat wildlife betreft, tot eigen scha en schande hebben we ondertussen al meer platgereden wild gezien dan levende exemplaren. Hoewel, in Montreal vlak bij de luchthaven, toch wel 2 bevers gezien zeker op weg naar de supermarkt! (op zo ne moment hebt ge natuurlijk uwe kodak nie bij - Alain verbetert me hier net dat wel degelijk wij en niet de bevers op weg waren naar de supermarkt, maar ge begrijpt me denk ik).

Verder al een paar vuurtorens gezien en straks proberen we hier nog wat te gaan wandelen voor we de tent voor de eerste keer gaan uitproberen (brrrrrrrrrrrrrrrrr ik zal maar al mijn kleren boveneen aandoen - maar ijs op de tent zoals in het straf verhaal van Bart zal er wel niet bijzijn denk ik).

Tot dusver het eerste korte berichtje, alles goed met ons drie en volgende keer hopelijk meer spannende verhalen van wilde beesten!

Canada here we come

2008-04-30T23:50:00.006+02:00

Het verdict is gevallen, we gaan toch nog op reis gaan dit jaar. De reis van dit jaar zal lang niet zo spectaculair worden als de laatste jaren het geval is geweest. Maar we gaan er toch nog van proberen te profiteren voor het te laat is. An heeft ondertussen genoeg air-miles verzameld om tot in Canada te geraken.

Dus de laatste twee weken van juni zullen we rustig een tourke maken van Montreal tot Halifax (allez, dat is toch het plan). Nu nog wat werken en tot binnekort.

Cuzco, de Inca Trail en de Machu Picchu

2007-09-30T12:49:00.004+02:00

Veel gebeurd en gedaan sinds de laatste blog, en inderdaad weer thuis (en terug aan het werk) ondertussen.

Anyway, van Puno zijn we met de trein naar Cuzco gegaan. Het leek ons een leuk idee om geen uren meer in de bus te zitten, want dat hadden we al zoveel gedaan. Bleek dat de trein er veel langer over deed en we eigenlijk toch de relax-zetels in de bus verkozen boven de schudbankjes (wel mét tafel en tafellaken) van de trein. Tja, hebben we dat ook gehad zeker? De trein ging met een sukkeldraf door Puno en Juliaca, waar de marktkraampjes bijna tot op de rails stonden. 's Avonds stond er (na wat zoeken) weer iemand ons op te wachten aan het station om ons naar ons hotel in Cusco te brengen. We zijn dan gelijk op een eerste verkenning uitgetrokken en Cuzco is echt de moeite! De volgende dag zouden we naar de markt in Pisco gaan, maar An was ziek (en gelukkig in goede handen in de "Madre Tierra"), dus hebben we (Alain, Steven en mezelf) ons cultureel uitgesloofd en Cusco verder verkend en het Pre-Colombiaans en het Inka-museum bezocht.

De dag erna (vrijdag de 21ste dus – de nieuwe lente werd gevierd in Peru!) zijn we gaan mountainbiken. An was ook weer van de partij, hoewel een beetje wankel op de benen. Er werd ons voornamelijk downhill en vlak beloofd maar we begrepen al snel dat "Peruaans vlak" lang niet zo vlak is als zelfs maar vals plat van bij ons. Na veel zweten (en jawel, voor de Annen wandelen met de fiets aan de hand) werden we "beloond" met een bezoek aan de Incaruïnes van Moray, waar er experimenten werden gedaan met gewassen op verschillende hoogtes, een lunch met een prachtig uitzicht en de zoutwinning van Salinas (zie foto's). Zaterdag hebben we dan ook geen vinger meer bewogen dan strikt noodzakelijk met oog op de trekking die zondag begon. Gelukkig is voor souvenirs shoppen niet zo vermoeiend.

Zondag dus – D-day en een stralend zonnige dag! 's Morgens werden we samen met weer 2 Nederlanders – en later ook onze "crew" opgepikt en via Ollantaytambo naar het begin van de Inca-trail (km 82 voor de kenners) gebracht. Onderweg sukkelde er nog een jongetje dat met de fiets aan het leren rijden was onder ons busje – even schrikken maar hij kwam er gelukkig met een hersenschudding van af. We zijn dan langs enkele ruïnes naar onze eerste slaapplaats gewandeld. Onderweg werden we dan voor de eerste keer op een driegangenmenu (mét lookbroodjes vooraf) vergast door de kok en de rest van "het personeel" (8 man sterk voor 6 wandelaars en 1 gids).

Maandag (dag 2 van de Inca-trail) begon heel mistig met een klim naar "death woman's pass" - met 4.200 m het hoogste punt van onze trekking. Zo'n inspanning op die hoogte is dus echt niet te onderschatten en na veel hijgen kon de afdaling naar onze tweede kampplaats beginnen. Toen we vroeger dan verwacht daar toekwamen om van een rustige namiddag te genieten kregen we de eerste plensbui van de vakantie te verwerken. Na een regenachtige nacht (onze tent bleef gelukkig wel droog), stond er een volgens de brochure "unforgettable" derde dag op het programma. Helaas hadden ze er niet bijgezegd dat het soms ook heel erg mistig kan zijn op de Inca-trail. Niet getreurd, er werden nog enkele mooie Inca-ruïnes (en zelfs een regenboog!) gespot en weer een driegangenmaal verorberd onderweg! Toen we 's avonds op de camping toekwamen was er zelfs een warme douche – een welkome afwisseling na drie dagen zweten.

Woensdagmorgen zijn we supervroeg aan de race naar de sungate (intipunku) begonnen om een mooi plaatsje voor de zonsopgang over de Machu Picchu te bemachtigen. Wij waren mooi op tijd, wat van de zon en de Machu Picchu zelf helaas niet kon gezegd worden – het was even mistig als de dag ervoor! Beetje (veel) anticlimax, maar na een uitleg over dwergen en heksen en nog vanalles wat we niet zo goed begrepen (het Engels van onze gids Maria liet soms een beetje te wensen over) waren we al wat beter gezind toen we eindelijk de Machu Picchu in volle pracht mochten aanschouwen. Het was de moeite wel degelijk waard!!!! (de foto's spreken voor zich veronderstel ik) Na ons uitgebreide bezoek van de site zijn we nog lekker gaan eten in Aguas Calientes en zijn we nadien nog even in de warmwaterbronnen gaan uitpuffen voordat we met de trein terug naar Cuzco zijn gereisd.

Donderdag hebben we de laatste inkopen in Cusco gedaan en hebben we daarna het vliegtuig weer naar Lima genomen. In Lima logeerden we deze keer in Miraflores, een nieuwere buitenwijk die aan de zee ligt. We hebben een wandeling langs de vuurtoren en het strand gemaakt om de honger wat op te wekken voor onze laatste culinare avonduitspatting : diner in de "Rosa Nautica" – een visrestaurant in zee in Miraflores. Het uitzicht was spectaculair en het eten al even goed. Alleen een beetje te veel bier en pisco achteraf wat mezelf betreft! Onze laatste dag - vrijdag - hebben we Miraflores verder verkend (er staat daar een pre-Inca piramide pal in het midden van de stad!), en 's middags zijn we op de valreep toch nog "cuy" gaan eten. Vooral Alain vond de cavia best te pruimen (zie foto), wat mij betreft hoeven de cavia's thuis niks te vrezen – één keer was genoeg. Toen werd het onvermijdelijk tijd om weer richting Belgenlandje te vertrekken ... hasta luego Peru y muchas gracias por su hospitalidad!

Colca Canyon naar Titicaca

2007-09-19T00:09:00.000+02:00

Deze keer mag ik (An J) eens bloggen... Na de vorige blog zijn we ons bedje in gekropen om de volgende morgen te vertrekken naar de Colca Canyon - dat zou de tweede diepste canyon ter wereld moeten zijn (op sommige plaatsen meer dan 2000 meter diep). We zaten nog maar vijf minuten op het busje en toen kregen we gezelschap van ... jawel vier Hollanders - dat beloofde dus meteen voor drie dagen België - Nederland (en ik denk dat we niet hebben moeten onderdoen).

Anyway, onderweg naar boven zagen we meteen al een hele hoop vicuñas, lama´s en alpacas (dat werd tijd na een weekje Peru!) en we zijn toen ook nog een speciale rotsformatie gaan bekijken, met achteraf ons eerste coca-theetje. Toen ben ik als een hele stoere naar boven gesprint op 4000 meter hoogte, en dat heb ik meteen daarna mogen bekopen. Hoogteziekte is geen pretje heb ik aan den lijve mogen ondervinden, dus de rest van het verhaal van die dag heb ik van horen zeggen eigenlijk (ik lag zelf ko in het busje). Naar het schijnt zijn er daarna nog een paar dorpjes bezocht en een eerste stop bij de Cruz del Condor (dé plaats om condors te spotten in de Colca Canyon), maar dat viel een beetje tegen want er was maar 1 condor te zien en die was te snel weg om zelfs maar op foto vast te leggen). ´s Avonds in een gezellig hotelletje overnacht, waar ook Alain door de knieën ging qua hoogteziekte en An ook niet meer optimaal was (alleen berggeit Steven heeft nergens last van gehad).

Na een coca-theetje ´s morgens (het was bij iedereen gelukkig ook al beter wat de hoogteziekte betrof) zijn we nog eens teruggekeerd naar de Cruz del Condor, deze keer met meer succes - zie foto. Daarna zijn we de canyon afgedaald - meer dan 1000 meter. Puf. Puf. Gelukkig was er beneden een zwembad en lekker eten door onze gids Olivia klaargemaakt. ´s Avonds zijn we nog even naar DE brug over de Colca gewandeld en na nog een lekkere maaltijd en een kampvuurtje zijn we goed op tijd in onze tent gekropen. De volgende morgen vroeg uit de veren (ik mocht een half uurtje langer blijven liggen want ik had een privé-ezel die me terug naar boven zou brengen), om voor 9 uur weer boven te zijn - net op tijd voor ontbijt en nog meer coca-thee (niet dat we hier enige verslaving beginnen te ontwikkelen). Ik moet nu van Alain expliciet vermelden dat hij en Steven zonder ezel zijn bovengeraakt.

Daarna richting hot springs! Zowaar meer een vrouwenactiteit, maar het deed de mannen ook deugd. Na een buffetje ´s middags hebben we heeeel snel afscheid moeten nemen van onze Nederlandse mede-trekkers en onze gids, want de bus naar Puno was al op ons aan het wachten. Na een mooie trip over de Altiplano (en couleur locale in de bus) werden we ´s avonds als luxetoeristen afgehaald op de terrapuerte van Puno. Vermoeiende dag!

Dat brengt ons bij gisteren - omdat we inmiddels toch al aan de hoogte aangepast waren (we zitten nu op zo´n 3800 meter), zijn we 2 dagen op het Titicacameer gaan cruisen. We zijn langs de drijvende Uros-eilanden gevaren (Alain is er ook op geweest en het eiland is niet gezonken - toch steviger dan op eerste gezicht gedacht!) en hebben ´s avonds de nacht doorgebracht bij Olga en haar familie op het eiland (niet drijvend) Amantane. Daar hebben we veel patatjes gejast en gegeten en hebben we ´s avonds met de locals gedanst in traditionele kledij (gecensureerde foto´s - niet geschikt voor de blog). Deze morgen zijn we dan terug naar Puno gevaren via het eiland Taquile - een zeer traditioneel eiland waar de macho mannen allemaal met een breiwerkje rondlopen - zie foto.

We gaan nu shoppen en eten, morgen gaan we met de trein naar Cusco en de volgende blog zal dus van daar komen.

Groetjes en tot de volgende,

La historia de los 4 amigos en Peru continua

2007-09-14T04:29:00.000+02:00

Hola a todos,

Na de veelbesproken Vomit-Comet hebben we deze gisteren ook echt gedaan, namelijk de vlucht over de Nazcalijnen en jawel, hij doet zijn naam alle eer aan. Om de figuren goed te kunnen bekijken vloog de piloot meerdere keren over dezelfde figuur in zo'n klein Cesna vliegtuigje, amaai, amaai, en stevige maag was vereist! Figuren zoals de kolibri, de astronaut, de walwis, ... zijn we allemaal gepasseerd, en ze waren de moeite om te zien. Nadien was er, voor de overblijvers, nog een uitstap naar het kerkhof 'Chaullila', waar mummies van het Nazca volk in de woestijn te bewonderen vielen.

Daarna een lange busrit richting Arequipa, waar we vandaag het museum van de Juanita, de bevroren Inca-prinses bezocht hebben, evenals de mooie Plaza de Armas en het klooster. Arequipa is een heel mooie en gezellige stad met op de achtergrond de Misti-vulkaan waar we morgen gaan wandelen als deel van onze 3-daagse trektocht in de Colca Cañon.

Ciao,

An K. y los otros

Boobies and buggies

2007-09-12T03:54:00.000+02:00

Na een kort sfeerberichtje van gast-blogger Steven, hebben we na drie dagen iets meer avonturen te vertellen. We zitten ondertussen in Nasca, the home of the Vomit-Comet, maar daar later meer over.

In Lima hebben we nog een aantal zaken gedaan voordat we de stad vaarwel hebben gezegd. We hebben kunnen proeven van de nationale cocktail de Pisco Sour. En dat was zeker een aanrader. ´s Morgens hebben we dan voor de eerste keer de echte toerist uitgehangen met een bezoek aan het Klooster en de Catacomben van San Fransisco. In de Catacomben lagen massa´s beenderen en schedels, mooi geordend in visgraatmotief en circeltjes. Daarna zijn we de stad uit gevlucht met een super-deluxe busrit, waarin we de Bingo met als hoofdprijs een fles Pisco helaas niet gewonnen hebben. ´s Avonds kwamen dan aan in Paracas waar we eerst niet meer van plan waren om naar toe te gaan wegens de aardbeving. We waren daar bijna de enige toeristen die daar verbleven. Voor de rest van de avond hebben we onze eerste Ceviche geproefd en nog een paar Pisco Sours gedronken. Btw. het bier is hier ook wel te drinken en noemt Cristal.

We waren natuurlijk naar Paracas gekomen voor de Islas Balestas waar de Humbolt pinguins zitten en ook vele andere vogels zoals de Peruaanse Booby. Natuurlijk zijn er weer enorm veel foto´s getrokken en hier vind je een klein voorsmaakje. De trip begon al goed met direct dolfijnen te spotten. We hadden dus toch wat geluk. Voor de rest van de trip waren het vooral enorm veel vogels en guano (vogelstront). Ook veel mannetjes zeeleeuwen met hun harems. So far so good, en nu hadden we nog de rest van de dag rond te maken. Na een poging om het gesloten nationale park binnen te komen (nog steeds gesloten na de aardbeving), viel ineens een ander avontuur uit de lucht. We hebben dan twee uur in de Peruviaanse woestijn doorgebracht in deels een Sandbuggy en deels (allez drie keer) op het sandboard. Het was op en top plezier en al een goede voorbereiding voor de Vomit-Comet. Soit, hier stopt het voor vandaag.

Wordt vervolgd...

PS. Cumpleaños Feliz para Bart y Lut.

Noticias de Peru

2007-09-09T23:01:00.000+02:00

Hola,

Een eerste berichtje vanuit het verre Peru. Na een lange reis, met een vertraging van 2 uur in Atlanta, zijn we deze morgen goed en wel aangekomen in ons hotel in Lima. Na een korte nachtrust hebben we deze morgen Lima verkend. Eigenlijk was niemand van ons echt onder de indruk van deze metropool. Maar het bezoek aan de lokale voetbalcafe heeft ons allemaal veel deugd gedaan. Nadat ze wisten dat we vanuit Belgica kwamen, lieten ze met veel trots de Belgische voetbalattributen zien. Ons eten hebben we verorberd (of voor sommigen verslonden :) ), terwijl we een interland van onze noorderburen konden volgen. Alain was onder de indruk van lapje koeienhart dat hij voorgeschoteld kreeg, maar toch ziet hij reikhalzend uit naar zijn eerste hapje cavia.

Momenteel zijn we het vervolg van de reis aan het plannen. Meer niews na de Vomit-Comet, waarvoor al onze hoop op An is gevestigd voor het nodige spektakel.

Hasta luego,

Esteban (aka Steven) in naam van the ´others´

Makreel vissen op de Noordzee

2007-08-27T13:00:00.001+02:00

Ik ben gisteren gaan makreelvissen met vier vrienden op de Noordzee. Dat wil zeggen op 2 uur 's nachts opstaan voor een busrit van 3 uur naar Scheveningen, om daar dan de boot te pakken en op makreel-jacht te gaan. Het weer was prachtig, de sfeer was goed, de vangst was groot (een 80-tal) en we hebben de gewone makreel en ook de horstmakreel gevangen. Klik op de slideshow om de beste foto's te bekijken.

Tot de volgende (waarschijnlijk vanuit Peru).

De reisroute voor Peru

2007-08-22T13:59:00.000+02:00

We zijn momenteel volle bak bezig met de voorbereidingen te trefeen voor de big trip. Spijtig genoeg is er een tijdje geleden een grote aardbeving geweest en kan het wel zijn dat de route nog veranderd wordt. Bestemmingen als Pisco, Islas Ballestas en de Nazca Lines komen in gevaar. Soit, er is genoeg te zien in de rest van Peru om ons drie weken bezig te houden.

Klik op het kaartje hierboven om de bestemmingen van de reis te volgen.

Peru - we zijn er bijna klaar voor

2007-07-29T11:48:00.000+02:00

Na een lange stilte op de blog i.v.m. reizen gaan we daar dit jaar terug verandering in brengen. Zoals de titel al een tijdje vermeld, gaan we dit jaar drie weken naar Peru. Na een sabatjaar vorig jaar waar weinig actie was op reisgebied, gaan we dit jaar een nieuw continent veroveren nl. het continent van de Inca's.

Je kan onze avonturen zoals gewoonlijk volgen via deze blog. Voorlopig hebben we enkel de Inca trail geboekt de 23ste september. We gaan dan 4 dagen en 3 nachten trekken naar het nieuwe op internet verkozen wereldwonder Machu Picchu. Dus dan kunnen we na het Colosseum, Chichén Itzá en de Pyramides van Egypte weer een wereld wonder van onze lijst schrappen.

Voor de rest staan ook nog op het programma het Titicaca meer, de Nazca lines, Cuscu, Arequipa, Lima en de nationale specialiteiten Cuy en Pisco.

De reis start op 8 september en we komen terug op 28 september. We zullen proberen zoals gewoonlijk ook af en toe een fotoke te posten.

Eindelijk is hij er: mijn Vespa PX

2006-12-14T23:51:00.000+01:00

Jaja, dit jaar was een jaar van de vele veranderingen. We zijn verhuisd in juli en wonen ondertussen al bijna zes maanden in onze nieuwe woonst. Ondertussen zijn de twee kersenbomen zijn ook al gepland, dus nu wordt het afwachten op de hopelijk lekker oogsten.

Aangezien ik nu eindelijk een garage heb en dat ze volgend jaar met de productie gaan stoppen was dit dé moment om hem aan te schaffen. Gelukkig was het in oktober en november uitzonderlijk goed weer en heb ik hem toch al een beetje kunnen roderen. Zaling, het geluid van een ronkende Vespa motor.

Het kan niet snel genoeg terug zomer zijn om te gaan "cruisen".

We have moved!

2006-06-26T11:26:00.000+02:00

Na een druk weekend vol met sleuren met kasten en op-en-af rijden met de camionetten tussen Herent en Hasselt, kan ik nu mijn eerste bericht schrijven vanuit onze eigen woonst in Hasselt. Dankzij de man van Telenet is zit ik hier nu toch alweer online na een weekend "cold-turkey" te zitten zonder internet en televisie.

Nu nog één weekje verlof om mij volop toe te leggen op kasten terug in elkaar draaien en alles wat zijn plaatsje te geven zodat ons huisje weer een eigen ziel krijgt. Tot in de week voor wat foto's.

De straatnaam is bekend!

2006-02-22T14:35:00.000+01:00

We weten nu eindelijk welke de naam van de straat is waar we gaan wonen nl: de Hassaluthdreef. Als Hasselaar die terug naar de roots gaat heb ik even ge-googled op Hassaluth en ziehier een beetje historiek:

De oorsprong en het ontstaan van de stad Hasselt is niet heel zeker. We weten wel dat de mensen zich vroeger gewoonlijk vestigden in de onmiddelijke nabijheid van een abdij, burcht of langs een grote verkeersweg. Men vind reeds de naam Hasselt terug in de 11de eeuw. De toenmalige namen waren : Hasluth, Hassaluth en Hasseletum, wat zoveel betekent als "plaats waar veel hazelaren staan".

Deze hazelaren tref je ook aan op het wapenschild van Hasselt, samen afgebeeld met 10 afwisselende rode en goude balken van het graafschap Loonwaartoe Hasselt behoorde. Het verhaal vertelt dat Hasselt ontstond op het kruispunt van 2 grote verkeerswegen, deze tusen Brabant en Maastricht en tussen de Kempen en Haspengouw. Het kruispunt was ook zeer geschikt door de nabijheid van de Helbeek, die destijds de Hasselaren voorzag van drinkwater.

Soit, als ik dit lees dan komen er Hazelaren voor onze deur staan!

Nieuwe berichten via email

2006-02-20T13:56:00.000+01:00

Voor degene die het principe van de blog / RSS readers nog niet doorhebben kunnen zicht vanaf nu inschrijven op de mailinglist. Wanneer je ingeschreven bent krijg je alle nieuwe berichten in je mailbox. De dienst wordt aangeboden door FeedBlitz en hiermee kan je ook andere blogs monitoren via mail.

De oude manier via "Bot A Blog" is afgevoerd omdat deze niet deed wat ik wou, namelijk degelijke mails sturen. Dus kan je je best uitschrijven als je daar nog een mail van krijgt.

Onze nieuwe stek begint vorm te krijgen

2006-01-25T21:55:00.000+01:00

Het is nu 2006 en normaal gezien zouden we al volop aan het plannen zijn voor de reis dit jaar. Maar wegens het bouwen van een huisje hangt dit allemaal wat af van de situatie. Hopelijk kunnen we binnen een maand of twee, drie in onze nieuwe stek intrekken.

Hier zijn een paar foto's van ons huis op dit moment. Voor een volledig overzicht van de foto's kan je klikken op deze link.

Ons huis ligt in Hasselt in de nieuwe wijk Ekkelgarden. Meer info kan je vinden op de site.

De "rapids" van de Mighty Zambezi

2005-08-30T13:53:00.000+02:00

Hieronder kan je in het kort (in het Engels) de beschrijving vinden van het traject dat we hebben afgelegd gedurende onze dag raften. Drieëntwintig rapids (stroomversnellingen) op één volledige dag. Bij Rapid #1 aka The Boiling Pot en Rapid #13 aka The Mother zijn we "geflipt" zoals ze daarachter zeggen. Het was een fantastische ervaring: adrenaline in de prachtige omgeving van de Zambezi kloof.

"...against the wall" # 1: Class 4/5: The Boiling Pot, accessible only from the Zambian bank, is the start of the low water trip. From here the river hits a wall forming a wild cushion wave and eddy.
"...the bridge" # 2: Class 3: A wild mixture of waves best in the early part of the low water season. Clearly visible to bungee jumpers and spectators on the Victoria Falls bridge.
Rapid # 3: Class 4: A steep and radically fast wave with an easily avoidable hole. The second part of this rapid is best in the early part of the season - a small wave train with an excellent pocket on the Zambian side.
"Morning Glory" # 4: Class 4/5: The first major rapid offering varying lines with an almost river wide hole at the top, followed by a few diagonals off the right hand wall and finally a big hole at the bottom.
"Stairway to Heaven" # 5: Class 5: Best in the early part of the season, with an 8m drop over 10m, very steep and powerful with a heap of massive waves and holes. Although it isn't too technical, it's size and volume make for an amazing spectacle and an even more amazing ride. Avoid the waterfalls and a hole on the left called the "catcher's mitt" plus a large pourover on the right.
"Devil's Toilet Bowl" # 6: Class 4: A Short rapid with a deceptively steep and powerful hole on entry followed by some nasty boils and whirlpools.
"Gullivers Travels" # 7: Class 5: A very respectful 700m of class 5 high volume white water at certain levels. This is the longest and most technical rapid on the one day whitewater trip. The run consists of a main channel with smaller channels feeding into it - includes the "Temple of Doom", "The Crease", "Patella Gap" and "Land of the Giants".
"Midnight Diner" # 8: Class 3/5: This rapid has 3 runs. On the left is "Star Trek" with a hole of up to 5m reserved for the brave. The "Muncher Run" in the centre takes you through a window of "Star Trek". On the right is the "Chicken Run".
"Commercial Suicide" # 9: Class 5/6: The Zambezi's most infamous. This is a river-wide pour-over with a very narrow slot of less than a metre on the right - commercial portage!
"Gnashing Jaws of Death" #10: Class 4: An easy run before lunch…..

"Overland Truck Eater" # 11: Class 5: A big barrel for about two weeks in the year during the transition between high and low water in mid January and early July. Watch out for the hole, eddy line and whirlpool. This is the first rapid on the "high water" run.
"Three Sisters" #12A,B,C: Class 3/4: 12B is the famous Zambezi surfing wave for kayakers - surfs best between August and December with two windows and a massive green shoulder and a big eddy. Rafters prefer the term "three little pigs".
"The Mother" # 13: Class 4/5: A massive wave train at its best, first 3 waves super fast.
Rapid # 14: Class 3: Big S-bend in the river. Center chute to be avoided at lower water levels.
"Washing Machine" # 15: Class 5: Simple wave train but un-runnable in the middle because of a huge crashing hole - go left or right into the eddy.
"The Terminators I and II" # 16: Class 4: A massive wave train and trough at higher levels, not much when low.
"Double Trouble" # 17: Class 5: A simple wave train but un-runnable because of 2 large holes - also known as "The Bitch".
"Oblivion" # 18: Class 5: Three waves make up THE rapid on the Zambezi.. The 3rd crashing wave is responsible for more raft flips than any other in the world - only about 1 in 4 attempts succeed! This rapid marks the end of the "low water" one-day run.
Rapids #19 to #25: Class 2/3: Easy runs at the end of the day. Rapid #23 is the last rapid on the "high water" one-day run.

The Zambezi is renowned for its extremely high volume and steep gradient - treat it with respect....

Back home

2005-08-28T13:46:00.000+02:00

Na nog een avondje op stap gaan in de Brown Frog in Lusaka zijn we dan vandaag terug thuis. Uit de vele foto's (559!) hebben we de mooiste exemplaren uitgekozen om onze verhalen te illustreren. Van prachtige natuurfoto's over spectaculaire actiefoto's tot grappige groepsfoto's.

De reis was perfect en dit was zeker te danken aan de goede sfeer in de groep en kwaliteiten van de begeleider.

Last post Out of Africa

2005-08-26T14:22:00.001+02:00

We zijn ondertussen terug in Lusaka en dus bijna thuis. Na onze rafting X-perience zijn we nog vroeg opgestaan voor onze laatste safari. We moesten namelijk nog de neushoorn zien om de Big Five helemaal af te ronden. Het deed wel wat pijn om om half zeven op te staan (stijve spieren van het peddelen) maar het was al gauw zijn geld waard. In eerste instantie hebben we een zeer close encounter gehad met een gedopeerde olifant. Hij kwam tot op 1 meter van de jeep (de foto als bewijs wordt later bijgevoegd). Daarna hebben we nog twee histige mannetjes olifanten van dicht bij gezien. Toen brak het moment van de waarheid aan. We hadden al eerst van zeer ver in de boskes een oor en een hoorn gezien, maar deze keer kwamen ze uit het bos het open veld ingewandeld recht naar onze jeep toe. Dus hebben we alle(twee) witte neushoorns van Zambia in een oogopslag gezien en zeer dichtbij. Dat was een perfecte laatste safari.

Daarna zijn we met een pickup waar 10 man plus bagage opmoest naar Bovu Island gereden om twee luilekkerdagen door te brengen: hangen in de hangmat, cruisen in een kano bij zonsondergang, Mosi's drinken in een bar met gekke hoeden, ... maw lekker relaxen.

Nu zitten we dus in Lusaka en morgen zijn we weg en hebben net onze laatste souveniertjes gekocht. We gaan normaal nog op stap met onze chauffeur en misschien nog andere zambiaanse vrienden (Zambiance verzekerd!). Het was allemaal fantastisch, vooral de mensen hier zijn echt wel zeer vriendelijk en sociaal. En voor een eerste Safari-reis denk ik dat we toch zeer veel hebben kunnen zien. Tot in Belgie en stay tuned voor de foto updates.

Team No Limits

2005-08-22T18:43:00.000+02:00

Jaja, dat is weer eventjes geleden, maar de broes-broes zit nog steeds niet op internet blijkbaar. Gelukkig zitten we inmiddels in de al wat meer bewoonde wereld, vlak bij de Victoria Falls. Maar laten we beginnen waar we vorige keer gebleven waren...

Van Kabwe en onze lions-club connecties aldaar zijn we doorgereisd naar Kafue National Park, maar vermits het zondag was zijn we eerst 's morgens braaf naar de mis geweest om een gebedje te doen dat onze diesel ons tot Livingstone zou brengen. Het heeft gewerkt blijkbaar, want we zijn dus niet gestrand onderweg, en we hebben er een echte Afrikaanse wikkeldoek van de Catholic Woman's Association aan over gehouden.

Bij het binnenrijden van het park stond daar number 4 van de Big Five verscholen in het gras. We hebben dus nu ook een leeuw en een leeuwin gezien. Door deze aangename verassing waren we in het donker pas op de camping. Weeral een prachtige camping met uitzicht op de rivier en daar hebben we ook voor de eerste keer zelf moeten koken. BBQ met voor Alain een beetje te veel wijn. Soit, de volgende dag hebben we zelf (Alain zijn kater was direct verteerd toen hij door het park mocht crossen en een olifant zag staan) een day-drive gedaan en hebben we weer lekker veel beestjes gezien (beknopte opsomming: olifant dus, veel wrattenzwijnen en hippo's, mega-krokodillen, kudus, pukus, impalas en ook bijzonder veel tse-tse vliegen - de laatste niet op foto vastgelegd). 's Avonds hebben we dan nog een night-drive gedaan na het eten en hebben we nog een ... luipaard gezien. Tja twee luipaarden zien is blijkbaar niet zo evident, dus mogen we ons toch gelukkig (haleluja) prijzen. De volgende morgen hebben we een boottocht op de Kafue-rivier gemaakt en hebben we weer veeel vogels en nijlpaarden gezien.

Dan zijn we richting Mongu vertrokken, een stadje aan de Zambezi in het westen van Zambia, tegen de grens van Angola. En toen we aankwamen was de grote vraag: "to diesel or not to diesel". Er was dus diesel want anders zaten we hier natuurlijk ook niet. In Mongu zijn ze blijkbaar niet gewoon om veel toeristen te zien, want ze vroegen ons meteen of we niet voor een UN vluchtelingen-organisatie werkten. Daar hebben we 's morgens eerst geprobeerd een onderhoud met de lokale King (de Losi-King wel te verstaan) vast te krijgen, wat niet gelukt is, en in de namiddag hebben we dan een boottocht door de floodplains tot op de Zambezi gemaakt. Heel relax allemaal.

Next stop: de Ngony Falls, een voorsmaakje voor de Vic Falls. We hebben daar een camping gevonden met een view om van achterover te vallen. We waren ook de enige gasten de eerste nacht, maar het enige nadeel was dat de Mosi's (het lokale bier) wel serieus duur waren. Maar ja ne mens moet veel drinken hier in Afrika. Wij dus op weg voor anderhalf uur naar de watervallen door de afrikaanse hitte tegen een snelwandeltempo. Eens daar waren die watervallen wel de moeite (zeker beter dan die van Coo!) maar de weg terug was nog heter en dorstiger. We hebben ons nog net kunnen inhouden om niet van de Zambezi te drinken, maar het bier stond gelukkig weer fris.

Dan zijn we bij eergisteren aanbeland: een reisdag van aan de kleine falls tot aan de zeeer grote falls. Gewoon de rivier volgen... Gisteren hebben we de Victoria Falls dus in zijn halve pracht (een single-entry visum voor Zambia belette ons om ook aan de Zimbabwaanse kant te gaan kijken) kunnen bewonderen. Na heel wat kletter-steig stond onze frisse Mosi klaar in de Fawlty Towers (zonder Basil). Even afkoelen in het zwembad en we konden er weer tegen voor het avontuur van vandaag namelijk een "boottochtje" op de Mighty Zambezi River.

Het begon allemaal zeer goed. Een groot lekker ontbijt en een safety briefing met veel "zwarte" humor. Daarna moesten we aan de Falls helemaal naar beneden schuiven en kletteren om uiteindelijk aan te komen in "The Boiling Pot" (Grade 5 rapid) waar we met onze raft moesten vertrekken. In de raft hebben we nog wat instructies gekregen en off we went. Na 30 seconden lagen we al ondersteboven in het midden van de Pot en kwamen we de een al erger dan de andere redelijk onder de indruk terug boven water. We hebben allemaal in meer of mindere mate een nabije doodservaring gehad. Het was pompen of verzuipen, maar vooral verzuipen in het begin. Gelukkig hebben we dan na meerdere pep-talks door de kapitein terug onze drive gevonden en zijn we er weer volledig ingevlogen. Team No Limits is daarna nog maar 1 keer geflipt en dat was in "The Mother" (Grade 3 rapid). En op het einde hebben we zelf spontaan een kleine rapid al zwemmend gedaan.

We zijn nu wel stikkapot na 28 km en 23 rapids te raften en gaan dus een Mosi'ke drinken om morgen op zoek te gaan naar number 5, de neushoorn. Misschien komt er nog iets vanuit Zambia anders komt de volgende post wel vanuit Belgie en stay tuned voor meer foto's...

Buenji from Kabwe

2005-08-13T15:18:00.000+02:00

We zijn ondertussen uit Lusaka vetrokken en zijn nu in Kabwe. Kabwe is ook wel bekend als "broken-hill", waar in de vroeger glorietijden grote mijnen waren en waar de broken-hill man werd gevonden. Maar spijtig genoeg hebben de Engelsen deze zeer oude meneer mee naar Engeland genomen.

We logeren hier in het Pilgrims Hotel en hebben gisteren een lokaal schooltje bezocht voor kinderen die leven in een van de compounds (zeer arme wijk) van Kabwe. Deze is de tweede grootste compound van heel Afrika. Veel van deze kinderen hebben hun ouders en familie verloren aan AIDS. Ze hebben daar speciaal de school een week voor ons opengehouden omdat wij hun kwamen bezoeken. Het was dan ook een zeer speciale ervaring voor beide partijen want veel toeristen komen daar niet. 's Middags hebben we dan voor de eerste keer nshima (de nationale schotel) gegeten met gedroogde vis en onbekende groenten. Maar het was goed te eten. 's Avonds zijn we dan in het clublokaal van de voetbalclub Kabwe-warriors een paar pinten gaan pakken. Ik heb daar met een paar ex-voetbalgoden van de nationale ploeg van Zambia aan den toog gehangen en An heeft ondertussen Afrikaanse dansles (bemba en rumba) gehad van een lokale madam.

Deze morgen opgestaan zonder kater (goed bier die Mosi)! Na een bescheiden ontbijt zijn we dan een ander project gaan bezoeken van Isabel (een belgische die werkt voor een NGO). In dit project worden jongens die op de straat leven een plaats gegeven waar ze kunnen spelen, leren en eten. 's Middags weeral nshima maar deze keer met vlees en pinda-worst en we zitten weeral goed vol.

Het probleem van de diesel is nog altijd niet opgelost maar ondertussen hebben we wel al twee 4x4 wagens met 180 liter diesel. Morgenvroeg vertrekken we naar Kafue national park en hopelijk zien we dan nog de leeuwen. We trekken nu dus echt de brousse in en hopelijk komen we er binnen zeven dagen terug uit...

Lusaka, first contact from Africa

2005-08-11T09:07:00.000+02:00

Voorlopig so far so good. We zitten nu even in Lusaka (de hoofdstad van Zambia) en we hebben al een heleboel achter de rug. Laten we beginnen bij het begin.

De vluchten zijn zeer goed verlopen en na 3 keer opstijgen en dalen zijn we uiteindelijk in Mfue aangekomen. Daarna onze eerste stoffige rit richting het wildlife camp waar we onze tentjes (toch wel kleintjes) hebben opgezet en een pintje hebben gedronken met zicht op de nijlpaarden. Na een eerste prachtige zonsondergang en een luidruchtige nacht (kunnen die nijlpaarden echt niet stillekens uit de rivier komen) om 6 uur uit de veren (het begint hier een gewoonte te worden) om een volledige day-drive zoals dat in vaktermen heet te gaan doen. Het was de moeite! Een beknopte lijst van de beesten die we de eerste dag hebben gezien: zebra's, bavianen, wrattenzwijnen, nijlpaarden, buffels, giraffen, olifanten, impala's, krokodillen, puku's,... en vele vogels waaronder de visarend en de marabou. Met andere woorden, ge kunt hier gene bocht pakken zonder daar beesten achter te vinden.

Dag drie zijn we weeral vroeg moeten opstaan voor een walking-safari en combinatie met een game-drive. En daar hebben we een hyena kunnen spotten maar deze was ons te vlug af voor de foto. Daarna zijn we gaan wandelen met een ranger en gids en hebben we een uitwijk maneuvre moeten maken voor een stel olifanten die dicht bij stonden. We hebben een uitgebreide uitleg gehad over de "droppings" van de verschillende dieren.

's Avonds dan de night drive en we hadden natuurlijk al veel beesten gezien en de enige die we nog misten in dit park (buiten de neushoorn, maar die zit daar niet) waren de leeuwen en het luipaard. Dus wij met volle hoop op de night-drive en dan toch net voor de zon onder ging lag daar toch geen luipaard te relaxen op een dikke tak. Maar de leeuwen bleven ergens verstopt in het struikgewas. Bij het terugrijden naar het kamp hebben we ook nog een nijlpaard en olifanten gespot op enkele honderden meters van het kampement.

Dan begon de grote trek richting Lusaka, met tussenstop in Chipata. Deel een van die trip verliep via een minibusje dat met koorden en binnenbanden aaneen hing en waarvan de batterij manueel diende gefikst te worden. Meer dan honderd kilometer heen en weer, op en neer... helemaal dooreengeschud in Chipata toegekomen, waar we dan als compensatie nen barbeque kregen voorgeschoteld. Gisteren zijn we dan van Chipata met de lijnbus van 8 uur 's morgens (die om half elf eindelijk weg was) 7 uur onderweg geweest naar Lusaka. De bus wachtte wel niet echt lang onderweg op de plassers. Ze hadden ons bijna achtergelaten in de middle of nowhere langs de Chipata-Lusaka highway.

De rest van de reis is momenteel nog onzeker. Normaal gezien gaan we nu naar Kabwe om een paar projecten te bezoeken die hier door belgen zijn opgezet. Daarna zouden we met twee 4x4 huurwagens gaan trekken naar Kafue national park en Mongu. Maar er is hier een groot probleem met de diesel in die zin dat er nergens geen te krijgen valt. Maar de problemen zouden opgelost zijn (maar dat zou al een week zo moeten zijn). Blijf dus vooral onze verhalen volgen voor de ontknoping van de volgende cliff-hangers: Zullen we uiteindelijk de volledige Big Five zien: de leeuw en de neushoorn nog te gaan? Zal er diesel zijn of zullen we stranden in de zambiaanse brousse? Zullen we gaan raften op de Zambezi?

Volg onze avonturen in Afrika

2005-08-03T10:41:00.000+02:00

Zoals de meeste al weten vertrekken An en ik vrijdag naar Zambia. We hebben ondertussen ook al enkele jaartjes een Blog-site waar al onze belevenissen online kunnen gevolgd worden. Tja, ze zeggen tegenwoordig dat email voor oude mensen is, dus moeten we ons aan de tijd aanpassen. Dus surf eens af en toe naar deze site (of gebruik een RSS/Atom reader) om een antwoord te krijgen op de volgende vragen:

Gaan we de Big Five te zien krijgen? Dieje neushoorn zal wel ne moeilijke klant worden, maar de rest is hopelijk doenbaar.
Hoeveel kilo zullen we kwijt zijn na een dieet van trekking-food?
Welke "extreme-sport" zullen we gaan doen aan de Victoria Falls? Benji-jumpen, white water raften, deltavliegen, kajakken tussen de nijlpaarden, ...

Voor alle antwoorden en reacties surf naar: http://reisverhalen.blogspot.com

See ya,
An en Alain

Pre-historisch koken

2005-06-27T14:07:00.000+02:00

Dit weekend ben ik op een toch wel zeer speciale cursus geweest, namelijk Pre-historisch koken. Ik doe al sinds enkele jaren kookcursussen in mijne vrije tijd omdat naast reizen ook koken een van mij grote passies is. Maar deze cursus was wel speciaal. Ik heb voor de eerste keer levende insecten gegeten en een konijn gevild. En als echte tovenaar was ik de enige die met behulp van twee vuurstenen en wat tondel vuur heb kunnen maken. An was ondertussen op cursus Kaart en kompas.

Op de volgende foto's kan je een paar sfeerbeelden zien van wat we in het weekend allemaal hebben gedaan.

Smakelijk!

Zambia (15% duurder) maar we gaan ervoor

2005-06-10T07:45:00.000+02:00

Yo de lezers, ondertussen is er heel wat gebeurd. We hebben een huis gekocht en kunnen we net als elke goede Belg ons eigen stukje (6.69 are) grond beheren. Als alles goed is kunnen we er volgend jaar deze tijd in. Juist op tijd voor het BBQ seizoen.

Ander nieuws dat we tehoren kregen is dat wegens een inflatie in Zambia ons budget 15% duurder zal uitkomen. Minder goed nieuws, maar ja met nog maar twee maandjes te gaan en zo lang wachten kunnen we niet meer terug. We gaan voor de safari en de beesten!

Het programma dat we normaal gezien zullen volgen in grote lijnen is hetvolgende:

SAFARI IN SOUTH LUANGWA
We vliegen naar South Luangwa National Park, één van de beste wildparken ter wereld. We kamperen op de oevers van de Luangwa-rivier, die zich een weg baant doorheen het 9.050 km2 grote park. We gaan er op safari, te voet of met de wagen,
overdag of ’s nachts, en leren het leven van de wildernis kennen.

VAN LUSAKA NAAR HET STENEN TIJDPERK
Het jonge Lusaka is veel te snel gegroeid, maar heeft heel wat bijzondere plekjes voor wie verder wil kijken dan de oppervlakte. Zo kan je hier het werk van heel wat hedendaagse kunstenaars bewonderen. Met het openbaar vervoer trekken we naar Kabwe, een oud mijnstadje van archeologisch belang. We bezoeken de lokale compound, waar het verschil tussen rijk en arm schrijnend duidelijk wordt. Op de lokale markt maken we kennis met Zambiaanse handelaars. De sportievelingen onder ons kunnen zich uitleven in een sportmatch tegen een groep Zambianen.

LANGS DE LOOP VAN DE ZAMBEZI
Met 4x4-huurwagens met chauffeur maken we een toer via Mongu naar Livingstone. We doorstaan de kapotte zandwegen van Kafue National Park en gaan er op zoek naar leeuwen, olifanten, buffels en luipaarden. In Mongu botsen we op de machtige Zambezirivier, de stroom die in Noordwest-Zambia ontspringt en groeit tot één van de machtigste rivieren van het Afrikaanse continent. We slingeren langs de Zambezi zuidwaarts en nemen af en toe de veerboot om het water over te steken. Aan de Ngonye Falls rusten we uit van een zware 4x4-tocht om dan verder te rijden tot Livingstone waar we de huurwagens inleveren.

ADRENALINE BIJ VICTORIA FALLS
De wereldberoemde Victoria Falls slaan ons met verstomming. De fantastische waterval die neerstort in de Batoka-kloof is het breedste gordijn van vallend water op onze planeet en vormt een spektakel dat je nooit beu wordt. De Zambianen noemen de
waterval “mosi-oa-tunya” of “de rook die dondert”. Raften op de Zambezi of rappellen in één van de kloven: wie een adrenalinestoot nodig heeft, vindt hier vast zijn gading. Een bus voert ons terug naar de hoofdstad.

Zambia, here we come

2005-04-29T15:19:00.000+02:00

Yep, onze reis is al een tijdje geboekt en ze gaat nu ook officieel door. Dat wil zeggen dat we van 5 tot 27 augustus beestjes aan het spotten zullen zijn in Afrika. En uiteindelijk ook de ongelofelijke Victoria Falls zullen bezoeken. We gaan minstens voor "The Big Five" (leeuw, luipaard, olifant, neushoorn en de buffel) en natuurlijk ook nog veel meer.

Way Of Life eXperience 2005

2005-02-20T14:22:00.000+01:00

Het was weeral beestig goed in het zeer witte Zell am Ziller. We hebben weer kilometers pistes naar beneden geraasd. Alhoewel wel ook meer langs de pistes hebben gezeten met ons board dan erop.

Sneeuw!

2005-02-11T16:27:00.000+01:00

Woohoo, eindelijk weer eens vakantie. Deze keer gaan we de koude opzoeken in Oostenrijk (Zell-am-Ziller) en de pistes onveilig maken. An op haar skies en ik op mijn board. Als alles goed is (geen mist!), kan je ons hier zien voorbijzoeven:

Mexican food supplies

2004-12-09T13:26:00.000+01:00

Na onze reis naar Mexico is de interesse in de Mexicaanse keuken enkel nog groter geworden. Ondertussen heb ik een online winkel (in Nederland, niet ver over de grens!!) gevonden die een groot deel van de typische ingredienten die niet in de supermarkten te verkrijgen zijn aanbiedt. Je kan je bestelling online doen en de goederen laten opsturen of afhalen.

Link: www.antojitos.nl

Je kan er dingen vinden als: salsa verde, frigoles refritos, nopales, tomatillos, ...

Volgende reis?

2004-12-09T13:13:00.000+01:00

Tja, we zijn juist terug en wat doet ge dan als ge thuis zijn. Wel, wij kijken al direct uit naar de volgende bestemming. Er zijn een aantal kandidaten zoals Costa Rica (maar ja, na de ervaring van dit jaar!), Argentinie & Chili, Vietnam maar normaal gezien zullen we ons volgend jaar richting het Afrikaanse continent begeven als alles goed gaat. En we gaan terug met onze vrienden van Joker op reis.

We hebben ons oog laten vallen op Zambia - De onbekende parel van Afrika een nog niet zo toeristische bestemming als Zuid-Africa en Kenia, maar toch ook zeer geschikt om op safari te gaan. En natuurlijk de Victoria Falls niet te vergeten!

Quote brochure:

Zambia is een land van oude tradities, mystieke legendes en een wilde, prachtige natuur. Een land dat nog niet ontdekt werd door het massatoerisme, een vruchtbaar, subtropisch wildernisgebied met afgelegen en nauwelijks onderhouden wegen. Zambia deelt met buurland Zimbabwe het immense watergordijn van de Victoria Falls en de machtige Zambezi-rivier. Bovendien vind je hier excellente natuurparken met een overvloed aan wildlife. Het meest Afrikaanse land van zuidelijk Afrika belooft je een onvoorspelbaar reisavontuur.

Iberia, miseria

2004-11-27T17:51:00.000+01:00

Het laatste bericht dateert van de luchthaven van Guatemala, waar alles nog okelidokeli was. Maar wat er daarop volgde konden we toen nog niet weten...

Het begon in Guatemala. Het vliegtuig van Iberia (Miseria) was er nog niet dus moesten we nog wat wachten. Wat op zich nog niet zo erg is ware het niet dat het er snikheet was en dat er geen enkele WC werkte wegens simpel gezegd: "No hay aqua" ofwel er was geen water op heel de luchthaven. Het vliegtuig kwam na groot jolijt van de stewardessen dan toch aangereden. Wat we toen nog niet wisten was dat we via Costa Rica zouden vliegen en er een tussenlanding van een 45 minuutjes zouden maken. Wel die 45 minuten werden 20 uur en we zijn uiteindelijk in plaats van om half tien te vertrekken, om half vier in de Radison van San Jose de Costa Rica terecht gekomen op kosten van Iberia. 's Middags om vier uur zijn we dan uiteindelijk richting Madrid vertrokken. In Madrid was het weeral aanschuiven in de zoveelste rij en zijn we dan uiteindelijk vandaag toch nog om half drie in Brussel aangekomen. Soit, 20 uur later dan voorzien. Maar ja, ik ben nu toch ook op Costa Ricaanse bodem geweest en naar het schijnt is het daar ook zeer mooi.

Conclusie voor vandaag: IBERIA = MISERIA

De laatste nieuwsflash

2004-11-25T22:22:00.000+01:00

Jaja, technologie staat voor niks: we zijn aan het wachten op de luchthaven van Guatemala en kunnen dus ondertussen nog een laatste keertje internetten.

Het laatste bericht is van in Merida - dat betekent net voordat mijnheer Moctzuma ons er allebei had tussengenomen. Lachen met Best Tours okay, maar ne propere WC af en toe is natuurlijk soms wel handig. Genoeg hierover... We zijn dus in Mexico nog de site van Chichen Itza (nee, niet chicken pizza - hahahahha) gaan bezoeken en die was zeker wel de moeite waard : weer een beklimming om u tegen te zeggen, maar dat zullen jullie allemaal op de foto's kunnen zien!

Anyway, daarna naar Cancun, waar we zalig in de zee hebben gezwommen, fikse bries maar zalige temperaturen en dus best ook wel wat golven. De dag daarna was het alweer tijd om Mexico vaarwel te zeggen, en richting Guatemala te vertrekken, nog steeds achtervolgt door Moctezuma, we hebben ons dus maar koest gehouden de eerste avond op nieuwe bodem, want de volgende dag: TIKAL, een van de hoogtepunten van de reis... prachtige site en ook veel beestjes gezien, aleen waren de krokodillen met vakantie - de volgelspin was wel lief op haar kleintjes aan het babysitten.

Dan weer hop het vliegtuig op - we worden echte jet-hoppers - richting Antigua, de vroegere hoofdstad van Guatemala die een paar keer door aardbevingen werd verwoest: Daar hebben we nog een laatste keer van de groep 'gebrost' en zijn we recht ons volgende avontuur tegemoet geklommen. Spijtig dat we geen Belgische vlag bijhadden, anders hadden we hem (haar?) op de top van Pacaya - een actieve vulkaan - geplant.

Daarna was het alweer tijd om naar het Atitlan-meer en de daaraangelegen dorpjes te gaan bezoeken. Ook daar zijn een aantal vulkanen, maar die hebben we links moeten laten liggen. Wat dan een rustige laatste avond had moeten zijn, is dan een rumoerige nacht geworden in een dorpje waar blijkbaar net het event van het jaar aan de gang was. Compleet met meerdere bandjes en heel veel luidsprekers en vooral veel vuurwerk. Ambiance tot 5 uur 's morgens. Vooral interessant als je om 6 uur uit je bed moet. Dat brengt ons dus bij deze morgen. We zijn deze voormiddag nog naar de markt in Chichicastenango gegaan . heel kleurrijk allemaal en nog over de laatste souveniertjes gemarchandeerd. En nu ... zitten we dus te wachten op onze vlucht richting Madrid en het koude België.

Het einde van Mexico, het begin van Guatemala

2004-11-20T01:22:00.000+01:00

En we zijn er weer. Het was alweer een tijdje geleden dat we iets hebben laten weten. En het was wel een cliffhanger: zijn we nu gaan paardrijden. Awel ja, en mijn gat zal het geweten hebben. Die Mexicanen zijn wel echte cowboys en gebruiken zowaar houten zadels! Soit, ik (Alain) ben er du niet afgevallen, zelfs niet al galoperend. We zijn dus te paard naar een indianen dorp (Chamula) gereden. ´s Avonds hebben we in het Cafe Revolucion twee vlammende cocktails gedronken die we thuis toch wel eens moeten proberen (Cucaracha en Sacrificio Maya).

De volgende dag zijn we richting Palenque gereden en hebben we de ruines in de jungle gezien. Indrukwekkend! De dag erna hebben An en ik weeral eens gebrost van de Best-Tours groep en hebben we de ruines van Yaxchilan (enkel via boot te bereiken) en Bonampak bezocht. En deze lagen echt in de jungle en de brulapen kunnen er iets van zulle!

Daarna (gisteren) zijn we dan richting Yucatan vertrokken, waar we nu ons bevinden. Vandaag hebben we de ruines van Uxmal gezien en morgen gaan we naar Chichen Itza. En al zeg ik het zelf we kunnen ondertussen wel tempels beklimmen en vooral naar beneden komen. Maar ja, de fameuze tempel van Tikal komt er nog aan. Hopelijk durf ik dan nog naar beneden als ik boven sta! Anders begin ik daarboven gewoon een fritkot, want met patatten doen ze hier niet zoveel.

Soit, morgenavond zitten we nog in Cancun en dan hasta Guatemala waar we leguaan gaan eten! En wie zegt dat Best-Tours niet avontuurlijk is!!

Secundas noticias

2004-11-15T01:54:00.000+01:00

Hola chicos, tweede berichtje dus (en tweede vandaag, vermits de eerste poging blijkbaar mislukt is)... Vorig berichtje stopte dus woensdagavond in Mexico City. Toen zijn we nog iets gaan drinken en iets gaan eten en jawel, daar waren de Mariachis weer, deze keer met versterker, maar even vals als we gewoon waren.

Donderdag zijn we dan richting Oaxaca vertrokken en zijn we ´s avonds meteen het stadje ingedoken waar we heeeeeel lekker hebben gegeten (Oaxaca is de culinaire hoofdstad van Mexico) - mole rojo, dat is een pikante chocoladesaus, en niet getreurd voor de watertandende achterblijvers, we hebben een potje bij zodat sommige misschien geluk hebben om dit ook eens te proeven.

Vrijdag zijn we er dan zelf op uitgetrokken, en het was meteen de moeite: een spinning- en mountainbikesessie in een keer: 400 meter klimmen tot 2000 meter hoogte over 10 kilometer. Op de top van de berg wachtte ons dan wel een grote beloning: Monte Alban, een oude hoofdstad van de zapoteken. Daar hebben we dan van het uitzicht, de ruines en de lokale fauna en flora genoten. Naar benden ging gelukkig beter. Daarna hebben we nog een paar keer het lokale marktje doorkruist, en is de officiele jacht op souvenirkes begonnen. ´s Avonds zijn we weer in het gezellige centrum gaan eten (vlak bij de mariachi´s natuurlijk). We hebben ons dan ook op de lokale specialiteiten gestort, namelijk mezcal en chapulines. Het eerste kennen jullie misschien: het kleine broertje van de Tequila, waar soms een wormpje inzit. Wormpjes hebben we niet gegeten, wel chapulines dus, en dat zijn ... sprinkhanen - lekker krokant! Wisten jullie trouwens dat sprinkhanen net als kreeften rood kleuren als ze gekookt worden?

Gisteren (zaterdag dus), zijn we gewoon doorgegaan met het proeven van Mezcal. We zijn inmiddels dan ook trotse bezitters van een flesje met en een flesje zonder wormpje. Ik weet wel niet of die gaan thuis geraken! Tussen het proeven van de Mezcal door, hebben we dan nog de ruines van Mitla (weer van de Zapoteken, maar dan veel recenter) bezocht en een tapijtenweverij bezocht. Op het einde van de dag hebben we de breedste boom van de wereld gezien (zo staat er in elk land wel eeentje zeker?), waar we werden rondgeleid door een snotneus van 10 in het Nederlands!

Daarna zijn we vertrokken voor een helse nachtrit, richting Chiapas. Deze morgen zijn we toegekomen en hebben meteen - nog half slapend - een boottochtje gemaakt op de Cañon del Sumidero waar we apen, pelikanen, gieren, reigers en last but not least een echte krokodil (ik hoop van harte dat ze er op foto groter uitziet dan in het echt) hebben gezien. Nu zitten we in San Cristobal de las Casas wat te bekomen en we beginnen weer lngzaam trek te krijgen in de lokale specialiteiten. Nu alleen nog beslissen of we morgen gaan fietsen of gaan paardrijden - op reis gaan kan toch stresserend zijn he?

Eerste nieuws

2004-11-11T01:26:00.000+01:00

Hola amigos, todo esta bien en Mexico. Het is hier ondertussen half zeven ´s avonds en we hebben er al twee drukke dagen opzitten. An zegt dat we juist 48 uur op Mexicaanse bodem zitten, en de eerste kennismaking van An met deze bodem was niet zo interessant, maar het waren wel propere WC´s op de luchthaven. Soit, de Jet-lag is er nu hopelijk af.

Gisteren hebben we een bezoekje gebracht aan het Antropologisch museum, zoals elke goede toerist moet doen. We weten nu alles over de Maya´s, Azteken, Zapoteken, Olmeken, ... ´s Middags hebben we eten gekregen en vals zingende Mariachi´s moeten aanhoren. Estaba muy divertido! Daarna een mooi toerke gemaakt in de stad en de muurschilderingen van Diego Riviera (van de film Frida!) gezien. ´s Avonds zijn we "culinair" Mexicaans gaan eten in een sjiek restaurant en zowaar ik zeg het u, ik heb mijn bord niet leeg kunnen eten!! Jaja, ongelovigen onder u, dit verhaal is waar. Maar ja als ge een halve kalkoen opgerold met bananen en rijst in dikke chocoladesaus voor u krijgt! Ik had beter de sprinkhanen en miereneieren gepakt!

Vandaag hebben we dan de beroemde "piramides" van Teotihuacan gezien, ge weet wel de zon- en de maan tempels en de tempel van de fameuze Quetzalcoatl ofwel de gevederde slange god. De Quets, zoals ze zeggen zullen we nog wel tegenkomen. En deze middag stonden er weeral plots Mariachi´s. Deze keer niet voltallig en volledig uitgedost, maar ze zongen wel goed. We gaan nu taco´s eten en op zoek naar een goed Mexicaans biertje, want die Corona is toch maar slappekes.

Tequila

2004-11-06T13:55:00.000+01:00

Enkele mythes ontmaskerd over Tequila:

Mythe #1: Er zit een worm in tequila.
Mythe #2: Tequila is gemaakt van cactus.
Mythe #3: Tequila en mezcal is hetzelfde.

lees het hier...

Nog twee nachten slapen en we zitten aan de Margarita's. Mmmm...

Het reisprogramma

2004-11-05T08:34:00.000+01:00

Volgens de website zullen we ons ongeveer aan het volgende programma gaan houden. Dit geeft een idee van wanneer we ongeveer waar zullen zijn.

Deel 1: Grote Maya Rondreis & Chiapas

Dag 1,2,3: Mexico City
Dag 4: Mexico City - Oaxaca
Dag 5,6: Oaxaca
Dag 7: Tuxtla Gutierrez - San Cristobal De Las Casas
Dag 8: San Cristobal De Las Casas
Dag 9: San Cristobal De Las Casas - Palenque
Dag 10: Palenque
Dag 11: Palenque - Merida
Dag 12: Merida
Dag 13: Merida - Cancun
Dag 14: Cancun

Deel 2: Uitbreiding Guatemala

Dag 14: Flores
Dag 15: Flores - Antigua
Dag 16: Antigua
Dag 17: Antigua - Santa Catarina
Dag 18: Santa Catarina - Chichicastenango

Moet ik hier omhoog (en terug omlaag)!?

2004-11-02T13:09:00.000+01:00

Chichen-Itza (chee-chehn eet-sah) - Yucatan

Zal Alain het halen of wordt het een menselijk drama?

Wordt vervolgd...

Meer informatie over de reis

2004-11-02T08:31:00.000+01:00

Voor meer informatie over onze trip kan je altijd eens een kijkje gaan nemen op de website van Best-Tours waar het programma staat:

In de voetsporen van de Maya’s:
Welkom in het land van de Maya’s! Mexico zal u deze verdwenen beschaving, die ons waardevolle getuigenissen van haar cultuur naliet, doen ontdekken en begrijpen. Dit intrigerende land verbergt echter nog tal van andere schatten die de reiziger dag na dag zullen verrassen: de diversiteit aan volkeren en culturen, de verscheidenheid aan landschappen en gebruiken, de schitterende stranden langs de Caraïbische Zee en de Stille Oceaan, de onvergelijkbare architecturale rijkdom en de gastvrije bevolking. Laat u eveneens bekoren door Guatemala, een land rijk aan culturele en natuurlijke schatten zoals de indrukwekkende archeologische site van Tikal, het charmante stadje Antigua, het prachtige Atitlánmeer, ...
meer...

Temptation Island - De Dream DEET

2003-10-21T04:48:00.000+02:00

Op een onbewoond eieieiland... NOT!

Het is alweer even geleden dat we nog een berichtje hebben gestuurd, maar we hebben ondertussen wel een superdruk, speedo programma achter de rug. Na de Maekong hebben we nog een dag op een vlot op het water gelegen (en dat is alles wat er ook maar over te zeggen valt). Da een lange rit richting Sukotai, de oude hoofdstad van Thailand, waar we met de fiets (bommafietsen, barbie-bikes en MTB's zonder vitessen) de oude tempels hebben bezocht. Allemaal zeer mooi! Ik (An ga thuis weer iedereen vervelen met veel te veel foto`s vrees ik, dus zet u schrap)

Anyway, daarna zijn we in allerijl naar Chiang Mai ge-evacueerd (we hebben ondertussen elk type en formaat van bus en mini-bus wel gezien in Thailand denk ik), waar we enkel 1 avond geweest zijn en dus maar gelijk de nightmarket half leeg hebben gekocht. We hebben daar ook nog enkele pogingen ondernomen om our guy in Thailand - de enige echte Kuhn Kris - nog eens te kunnen strikken voor een avondje `the buble`, maar blijkbaar is het hier ook moeilijk om Kuhn Kris op de dag zelf nog te pakken te krijgen om een pintje te gaan pakken. Zo komt het dus dat, wij, onschuldige toeristen, in een louche barreke met kerstverlichting en wel zeeer vriendelijke (vermoedelijk) vrouwelijke bediening zijn terechtgekomen, waar we ongetwijfeld veel te veel voor onze Singha`s hebben betaald. En dan kwam DE Trekking eraan! Vier dagen in de jungle (=nat bos) waardat we veel bergop hebben gewandeld en ook veel bergaf. Tja, dat hoort er nu eenmaal bij. We hebben twee nachten bij de bergvolkeren geslapen (de Lahu en de Karen), en een keer in een rafting kamp. Geen electriciteit en stromend water enkel de rivier en kampvuurkes (sommige al spectaculairder dan andere). We hebben ge-bamboo-raft en dat was plezant, en we hebben JAJA op den dikhuidige vriend, ook wel olifant genoemd, gereden en ik zat op de chauffeurs- positie. (dat was Alain, nu ik weer) Ze hebben Alain daar meteen op het enige aanwezige mannelijke exemplaar gezet, en dat zag die olifant bl ijkbaar ook wel zitten (ik ga het onderwerp verder laten rusten, maar blijkbaar hebben manneljike olifanten twee slurven waar ge niet langs kunt kijken). By the way, Wabbie, we hebben een klapke met onze Thaise gids gedaan (Deng of Dang ofzo genaamd). die beweerd nig BEST-Tours connecties te hebben en u dus ook te kennen. Toffen type, maar ge moet er nog eens een pintje mee gaan pakken want hij is nog niet helemaal over zijn ex bljkbaar (ook iemand van BEST Tours?).

Na de trekking was het dan weer hurry hurry om op de nachttrein Chiang Mai - Bangkok te springen, waarna respectievelijk weer een minibusje, een ferry en een lokale saamtaow (pardon my Thai, maar dat is dus een taxi-camionetje waar je op twee bankjes tegenover elkaar zit) ons op onze `Dream DEET`hebben gebracht. We zitten dus eindelijk op het paradijselijke eiland waar we ons blijkbaar twee weken hebben moeten afjakkeren.

Alain begint ongeduldig te worden, want we gaan zo meteen weer op een scooterke springen om het eiland te verkennen. Koh Chang rules en ik zal nog eens aan jullie allemaal denken als ik deze avond met een cocktail in mijn hand in de hangmat naar de zonsondergang zit te staren. We zullen er eentje drinken op de thuiszitters! Chok-dii en tot de volgende, zij die gaan snorren op de scooter groeten u.

The Bangkok Post - Part 2

2003-10-12T11:28:00.000+02:00

Sawat Diii once again allemaal!

We zijn dus ondertussen weer een heel aantal ervaringen rijker, en we moeten blijkbaar ook dringend enkele serieuze misverstanden uit de wereld helpen : 1) het was ik (An) dus NIET die dat eetstalleke bijna geramd heeft, en 2) een dell is wel degelijk niet hetzelfde als een del, voor de echt tragen onder u. Anyway, we zitten hier te internettten tussen een hoop Thaise gamende jeugd die elkander virtueel aan het afmaken zijn. Ik heb ook net vernomen dat Kim en Justine hetzelfde van plan zijn zo dadeljk? (maar bij deze ga ik stoppen met over tennis te zagen).

Enkele highlights van de voorbije dagen:
* We hebben de eerste olifanten gezien, zei het met dikke toeristen op (in Aytthaya). Gelukkig waren er daar ook nog tempels te zien.
* Wat verdere widlife-spotting betreft : we hebben toch wel zeker vijf verschillende soorten duizendpoot gezien en een toekan gehoord. De tijgers zullen voor de volgende keer zijn vrees ik. En geen bloedzuigers moeten wegbranden! Ze waren begot maar zo groot als een mini wormpje, maar toch wel doorzetters. Ik heb ze gevonden tot in mijne schoen. Maar de bijgeleverde jaretellen, hebben ons behoed voor meer kwaad "bloed".
* We hebben ondertussen dan ook nog Kmer-tempels gewien, dichter bij de grens van Cambodja, echt de moeite, maar wel veel in een busje zitten (zeker als het busje platte band krijgt...)

Vandaag zitten we dus in het Noord-Oosten van Thailand, aan de grens met Laos, langs de Mekong, hier is zelfs Wabbie nog nooit geweest!! We hebben hier gisteren dan ook nog een lokaal rock-festivalletje meegepikt, jawel: Rock Chiang Khan 2003 - been there.... We hebben dan vandaag weer voor de scooter-ervaring gegaan, maar deze keer heeft alleen Alain gereden (geen commentaar). Het weer is huier bijzonder lekker en ik heb de indruk dat het gedaan is met het regenen. Zaaaaaaaaaaaaalig, alleen wat warm bij het slapen soms he.

De groetjes en tot de volgende keer,

PS. Vanavond eten we Koreaanse BBQ ??? Don't ask maar Huub deb Hollander van de Guest house vond dat een goed idee. 't Is dat het Thais eten niet goed is!!! Viva Thai Food. Farang can eat spicy thai food!!

PPS: Het is dat er hier interesse bestaat voor het thema - is de paus al dood?

PPPS: Wabbie, we gaan vroeger in Chiang Mai zijn ; morgen en overmorgenavond logeren we in Sukkothai en dan komen we eraan! We laten nog wel iets weten als we daar zijn (woensdag dus normaal gezien)

The Bangkok Post - Part 1

2003-10-06T13:32:00.000+02:00

Chok dii, oftewel proost. Hier de eerste nieuwsflash, we zitten hier nu even te schuilen voor de eerste regenbui in Kantchanaburi, beter bekend als de plaats waar de brug over de "river Kwai" ligt. Veel Jappen hier, een echte toerist-trap, maar we trekken het ons niet aan en zijn lustig met een paar scooters een paar Japanse slachtoffers aan het maken, hoewel 1 eetstalletje er ook bijna aan moest geloven - ik (An) kan beter eerst bij Hufkens gaan oefenen voor ik nog eens op ne scooter kruip!!!

Soit, we zijn juist uit Bangkok vertrokken waardat we de Wat Pho, Wat Prao kao (of zoiets) en de Wab Bie hebben gezien. Jaja, beste lezers, onze vriend is gevonden en hij maakt het goed. Kuhn Kris (oftewel mijnheer Kristof) zit dus wel degelijk de grote mijnheer uit te hangen in van die poepsjieke hotels - zelfs een lampje zelf vervangen kan hij niet meer ondertussen. Maar omdat het Joker programma nogal krap zit, hebben we enkel een gezellige avond gehad in een Barretje met lekker eten en liters wiskey met vooral Cola voor geen geld. En we hebben dus ook zijn Thaise dell gezien ondertussen, maar later daarover meer?! Btw, het eten is hier dus wel ongelofelijk goed (ik krijg al direct honger, se). Spicy curry, toch wel zeer hot hot hot!!

Voor de rest dus alles okido, hoewel ik gemiddeld minder zweet in de sauna dan hier momenteel. Morgen gaan we dus trekken in de jungle (hopelijk gaan we dan andere apen zien dan die van Joker...)

Dus alles zeel goed hiel in Thailand, tot de volgende keel,

PS : Nog steeds niet op nen olifant gezeten, maar er wordt aan gewerkt en gezien de net gepresteerde scooter-kunsten denk ik dat het in het vervolg veiliger is om met den olifant te gaan rijden.

The beginning of the end

2002-10-21T22:54:00.000+02:00

Howdi mates, het zit er bijna op. Nog een laatste berichtje voordat we weer richting US en Europa vertrekken. Maar we hebben nog een MEGA activiteit om naar uit te kijken. Morgen zit den deze te dobberen op zee met dolfijntjes. Ook al regent het en is het koud niks houdt mij tegen!! We hebben zelfs de Gloeiworm-caves rafting overleefd!! Gloeien dat die beesten konden, niet te doen. Daarna zijn we naar de vulkanen geweest (ook wel bekend van the Lord Of The Rings Film) maar spijtig genoeg hadden we deze keer minder geluk en zaten ze alledrie in de wolken, met als gevolg nada niks te zien. Alleen de kleinste van de drie hebben we even kunnen bewonderen. Dan hebben we het aangedurfd om een wandeling te doen naar een kratermeer, maar we zijn daar nogal nat van terug gekomen. Ik bedoel echt wel nat, tot aan mijn onderbroek. Beter toch een regenbroek meegenomen!! En gisteren hebben we warme bronnen en modderpoelen en geisers (die niet spoten) gezien. Hopelijk wat meer actie vandaag. Allez, nu gaat An nog wat verder want ik krijg kramp van da qwerty toetsenbord.

Jaja, kramp omdat hij helemaal verkleumd is geweest op die berg volgens mij. Ik heb hier ook al een trauma opgelopen: ik slaap alleen nog goed in onze camper, ik denk dat ik er thuis ook een ga nodig hebben. Voor de rest schijnt het zonnetje hier weer zalig en zijn we gistern bij de maori`s gaan eten (het was eigenlijk in het plaza hotel, maar kom) - en Alain heeft nen oorlogsdans geleerd waarbij je je tong moet uitsteken, de haka. Hij heeft beloofd van thuis ook eens een demonstratie te geven. Ik overweeg om hem ook een plastieken rokske te kopen om het effect optimaal tot zijn recht te doen komen.

Maar we gaan maar eens verder - tot van`t week-end, of anders tot een van de volgende zeker? Have a jolly good day, An en Alain from Down Under

Het is beginnen regenen... en hoe!

2002-10-18T08:52:00.000+02:00

De aprils grillen (hier october) hebben hier toegeslaan. We zitten nu op het Noord eiland en normaal zou alles hier warmer moeten zijn, want noorden is hier zuiden!! Maar warmer is het wel maar regenen dat het al heeft gedaan. Meer dan alles bij elkaar tot gisteren toe. Morgen gaan we met banden in een grot met lichtgevende wormpjes met de stroming mee drijven. Ben eens benieuwd, er wordt daar zelfs geld voor gevraagd. We hebben ook nog heel even een vulkaan gezien die ineens op een half uur tijd verdwenen was. Zo van kijk eens hoe mooi en nadat we onze rug hadden gedraaid: "zeg An, waar is die berg naartoe?".

Tja, vanaf toen is het dus beginnen te regenen. Er staan nog vulkanen op het programma en zwemmen met dolfijnen. Spijtig alleen dat we de walvissen hebben moeten laten vallen. Tja, echt wel tijd tekort hier. (anders geen Hollanders tekort op de "kempings" met hun dikke campervannen). We hebben voorlopig nog maar 1 nacht in een echt bed geslapen en dat bed was eigenlijk slechter als onze "daksuite" van de jeep. Alleen mijn voeten hebben het soms koud, voor de rest is dat super de luxe (allez, niet slecht toch). We hebben ook al 2 keer in het wild gecampeerd met uitzicht op een meer en de zee (spijtig wel geen pinguins meer gezien!!) om de hollanders te vermijden. Allez, nu nog wat van An.

Jaja, bedankt voor de toffe reacties van thuis - het doet goed te weten dat het weer thuis tenminste slechter is dan hier. Ik maak me alleen een beetje ongerust dat we niks meer van Ben horen. Iemand iets gehoord van een huisbrand in Herent? Ben ik wil een foto als bewijs dat alles goed is.

Wij gaan nu naar gloeiwormpjes op zoek en dan terug naar de 'suite' - slaapwel (goeiemorgen voor jullie)

Groetjes from down under, Anaiorwaki en Alainoritukapi (Dat is An en Alain in het Maori!!)

De Pinguins

2002-10-15T07:08:00.000+02:00

Hallo, we hebben nog eens een computer gevonden na een lange tocht door het zuiden van NZ. En we hebben wel degelijk pinguins gezien. En nog wel coole beestjes met een geel kuifje. We hebben de twee zeldzaamste soorten gezien, de Yellow eyed en de Fjordland kuifpinguin. Ook zeehonden en zeeleeuwen zitten hier juist om de hoek. Morgen gaan we naar het Noordereiland en zitten we al bijna halverwege. Onze camper heeft ons al over vele supermooie wegen gereden. Onbeschrijflijk gewoon.

Tja, `t is An nu even. `t Is inderdaad overal even schoon hier, en we hebben het zonneke al overal gezien (twee keer een buike `s nachts) - zalig lenteweertje hier. We hebben ook al heel coole kadookes gezien, dus hou u al maar klaar. Alain kan trouwens een nieuwe carriere beginnen als pinguin-spotter - hij moet de verrekijker maar vastpakken of hij heeft er weer vier gezien..

Wat is dat daar trouwens allemaal in Bali? Blij dat we hier zitten???

Tweede nieuwsflash

2002-10-10T01:51:00.000+02:00

Hallo mensjes aan de andere kant van de wereldbol, hier volgt update nummer twee vanuit Oamaru. We zijn gisteren tot aan de voet van Mt. Cook geweest, dat is de hoogste berg van Austral-Asie. Er lag nog veel sneeuw op de toppen en het weer was prachtig. Het rijden aan de linkerkant met ons 4wd monster valt ook goed mee. Met als gevolg dat we gisteren middag in de middle of nowhere op een strand voor ons alleen hebben geluncht. Nu zijn we op weg naar de pinguins (yellow eyed en little blue pinguins) en dan verder naar het Zuiden.

We hebben ook al zeker 1 miljoen schapen en schaapjes gezien (als ge hier niet kuny slapen, moet ge gewoon beginnen tellen). Over slapen gesproken: als Alain zich omdraait in de camper denk ik altijd dat er een aardbeving bezig is, of toch minstens dat de camper op zijn zij gaat vallen. Dat is gelukkig nog niet gebeurt ondertussen, maar dat houdt de spanning er natuurlijk wel een beetje in...

We gaan er eens vandoor, op naar de pinguins! Volgende news update binnen een paar dagen. Have a jolly good day,

First Contact from the other side

2002-10-08T08:11:00.000+02:00

Jaja, na veeeeeeeeel vliegen zijn we vandaag (dinsdag) eindelijk in Nieuw Zeeland aangekomen. We hebben onze stevige 4wd camper al en gaan onze eerste nacht hier tegemoet. Het is wel friskes maar de zon schijnt toch al. Morgen begint het echte avontuur: de pinguins, bergen en ...

We hebben ook nog met de nationale rugby ploeg op de vlieger gezeten (DE All Blacks) en we hebben nog even in Los Angeles een warm dagje gehad. Zo nu gaan we proberen de Jet lag van ons af te slapen. Volgend bericht volgt binnen een paar dagen of zo en dan zullen ze wel iets meer te vertellen hebben. Alles is tot nu toe heel goed verlopen.

Vele goeten van "down under",

Woestijn en tempels in Egypte

2001-09-11T11:39:00.000+02:00

KOSMOPOLITISCH EGYPTE
Caïro is een uit zijn voegen gebarsten, hectische grootstad. Toeterende chauffeurs die de verkeerslichten als sfeerverlichting beschouwen, straten die als spaghettislierten door elkaar lopen en een bonte mengeling van mensen. Het Egyptisch Museum is de ideale intro om ons voor te bereiden op onze verdere tocht. Maar ook de koptische wijk en de omgeving van de citadel zijn een bezoek waard.

FEEËRIEKE WOESTIJNEN EN PRACHTIGE TEMPELS
Vanuit Caïro trekken we de westelijke woestijn in en bezoeken we enkele oasen. Eén daarvan is Dakhla met de oude steden Qasr en Mut. We overnachten in de Witte Woestijn, een feeëriek poollandschap onder een prachtige sterrenhemel. Vanuit Kharga rijden we naar Luxor, een schatkamer in openlucht. Tijd om te genieten op een terrasje met zicht op de Nijl. Proef er eens een karkadé, een heerlijk verfrissende thee van hibiscus. Bij het ochtendgloren steken we de Nijl over naar de westelijke oever. In het imposante bergdecor van de Vallei der Koningen hebben beroemde farao’s hun laatste rustplaats gevonden. We bezoeken enkele schitterend versierde graven in een soms verzengende hitte.

DE RUST VAN EEN FELOEKTOCHT
We zakken verder af tot in het zuidelijk gelegen Nubië. We verblijven in Aswan waar we zeker een bezoek brengen aan het Nubisch museum en de tempel van Philae. Diep in de woestijn bekijken we de unieke tempel van Abu Simbel. Dé vakantieclimax is een zalige tocht met een feloek, de traditionele zeilboot waarmee de Egyptenaren al millennia lang varen. Geen comfort, geen airco, zelfs geen toilet, maar wat een levensechte ervaring. Zigzag laveren we tegen de wind en met de Nijlstroming richting Edfu. Onze kok tovert de verrukkelijkste gerechten uit een blikken kooktrommeltje. We slapen onder de blote hemel, terwijl Sirius en Orion boven ons schitteren. Enkele dagen dolce far niente om nooit te vergeten.

VAN DE RODE ZEE NAAR DE SINAÏ
Eenmaal terug aan land bezoeken we de haast ongeschonden tempel van Edfu. Via Luxor reizen we naar de Rode Zee voor een korte kennismaking met de prachtige onderwaterwereld. We nemen de ferry naar Sharm-el-Sheik, onze toegangspoort tot de Sinaï-woestijn. De zonsop- of ondergang boven de Mozes-berg is een zicht dat je nooit meer vergeet. De stilte en verlatenheid van de woestijn zijn zo overheersend, dat de drukte van Caïro je daarna doet duizelen. Vooraleer we huiswaarts keren, griffen we het machtige silhouet van de piramiden van Gizeh voor altijd in ons geheugen.

De reis waarmee alles begon!

2000-10-25T11:48:00.000+02:00

SALSA IN HAVANA
Te voet, in prachtige oldtimers, met vreemde bussen: alle middelen zijn goed om Havana en omgeving te verkennen. Op de Plaza de la Revolución staan we oog in oog met Che Guevara en José Martí. We . aneren door het koloniale verleden van Oud Havana, langs de statige herenhuizen in de Vedado-wijk en langs de beroemde Malecón: de promenade langs de oceaan. We krijgen de kans om salsastages te volgen. Na enkele dagen kennen we de basispasjes voldoende om ons te mengen met de Cubanen op de dansvloer van het Casa de la Trova. We logeren regelmatig bij gastfamilies op verschillende locaties. Omdat we telkenmale in kleine groepjes logeren en er ook blijven eten, is kennis van het Spaans echt geen overbodige luxe.

TABAK IN PINAR DEL RIO EN VIÑALES
Het westen van Cuba wordt beheerst door de tabaksplant en de mogotes, vreemde bulten uit kalksteen. Het sprookjeslandschap rond Viñales nodigt uit tot een avontuurlijke . etstocht. Maar ook te voet of te paard verbazen we ons over de wonderen van de Sierra de los Organos. In de provinciehoofdstad Pinar del Río bezoeken we zeker de lokale tabaksfabriek - waar we misschien wel de koop van ons leven doen - en proeven de Guayabita del Pinar. Rum met guavesmaak en een sigaar: we krijgen de smaak te pakken.

SUIKER IN TRINIDAD
In de suikerhoofdstad is de tijd blijven stilstaan in de koloniale periode. Het is heerlijk rondslenteren in dit stadje met haar talloze kerken, pleintjes en musea. Vlakbij ligt Playa Ancón: een hagelwit strand aan de warme Caraïbische zee. Even verpozen alvorens we de Siërra Escambray intrekken. Een verrassend stuk natuur waarin we een stevige dagtocht maken. In de Valle de los Ingenios komen we meer te weten over de opkomst en het verval van de suikerproductie in deze streek. In Santa Clara effende Che Guevara het pad voor het succes van de revolutie. De in Bolivia vermoorde held rust in Santa Clara in een indrukwekkend mausoleum. Een must om de complexe Cubaanse ziel te leren begrijpen.

REVOLUTIE IN SANTIAGO DE CUBA
Dit is de stad met de meest verschillende etnische groepen en dat merk je aan de Caraïbische vrijmoedige sfeer. Van hieruit kwam de revolutie van Fidel Castro en Che Guevara pas goed op gang. Terug in Havana laten we ons voor de laatste maal culinair verwennen in een paladar, een restaurant bij de Cubaan thuis. Zo hebben we ons toch altijd gevoeld? Thuis bij de Cubanen.